Bugün rüyamda lisede sevdiğim, aşık olduğum kızı gördüm.

Yıllar geçmişti. Hayat değişmiş, insanlar değişmiş, ben değişmiştim. Ama bazı insanlar vardır; hayatımızdan çıkmış olsalar bile hafızamızdan hiçbir zaman tam olarak çıkmazlar. Onlar, zihnimizin bir köşesinde sessizce yaşamaya devam ederler.

Sen de öyleydin.

Rüyamda seni görünce zaman bir anda geriye döndü. Sanki yıllar hiç geçmemişti. Sanki yeniden lisedeydim. Koridorlar, sınıflar, o yılların sessiz heyecanı ve seni gördüğümde içimde oluşan o tarif edilmesi zor duygu yeniden vardı.

Sana bakıyordum.

Ve garip olan şuydu: Rüyamda bile sana söyleyemediğim şeyler vardı.

Belki de insanın içinde en uzun süre kalan cümleler, hiçbir zaman söyleyemedikleridir.

Ben seni sevmiştim.

Belki sen bunu biliyordun, belki yalnızca hissetmiştin. Ama aramızda hiçbir zaman olması gerektiği gibi bir hikâye başlayamadı. Birbirimizi sevebilecek kadar yakın, fakat birlikte olabilecek kadar yakın değildik.

Hayat bizi başka yerlere götürdü.

Sonra yıllar geçti.

Ama bazı hikâyeler bitmez. Sadece yarım kalır.

Bugün rüyamda seni görünce bunu bir kez daha anladım.

Uyandığımda bir süre nerede olduğumu anlayamadım. Gözlerimi açtım ama zihnim hâlâ rüyadaydı. Sanki biraz daha uyusam seni yeniden görebilecekmişim gibi geldi.

Sonra gerçek hayatın sessizliği çöktü üzerime.

Sen yoktun.

O lise yılları yoktu.

O günlerdeki ben de artık yoktu.

Fakat içimde bir şey hâlâ aynıydı.

Seni hatırlayan o çocuk...

Belki de bugün rüyama giren sen değildin yalnızca. Seninle birlikte geçmişte kalan bir zamanı, bir ihtimali, bir "acaba"yı da gördüm.

"Acaba birlikte olsaydık nasıl olurdu?"

Bu soru yıllar geçse de insanın içinde yaşayabiliyor.

Bazen insan bir kişiyi değil, o kişiyle yaşayamadığı hayatı özlüyor.

Belki de benim özlediğim şey buydu.

Seninle konuşmayı, yanında yürümeyi, birlikte gülmeyi, hayatın sıradan günlerini paylaşmayı hiç yaşayamadım. Bu yüzden zihnim bazen tamamlanmamış bir hikâyenin sonunu kendi içinde yazmaya çalışıyor.

Ve belki rüyalar tam da bunun için var.

Gerçek hayatta söyleyemediklerimizi, yaşayamadıklarımızı ve yarım bıraktıklarımızı birkaç dakikalığına bize yeniden yaşatmak için...

Bugün seni rüyamda gördüm.

Uyandığımda içimde hem güzel hem de hüzünlü bir his vardı.

Çünkü seni görmek güzeldi.

Ama bunun bir rüya olduğunu bilmek acıydı.

Yine de sana kızmadım.

Geçmişe de kızmadım.

Hayata da...

Çünkü bazı insanlar hayatımıza birlikte yaşamak için değil, bize bir şey hissettirmek için giriyor olabilir.

Sen bana sevmenin nasıl bir şey olduğunu öğreten insanlardan biriydin.

Belki de bu yüzden yıllar sonra bile adın zihnimde bir yere dokunabiliyor.

Bugün rüyamda seni gördüm.

Belki sadece birkaç dakikaydı.

Ama o birkaç dakika bana yıllar önceki halimi yeniden hatırlattı.

Ve anladım ki insan büyüse de bazı duygular tamamen yaşlanmıyor.

Sadece sessizleşiyor.

Sonra bir gece, hiç beklemediğin bir anda rüyana giriyor.

Ve sana geçmişten bir selam bırakıp yeniden gidiyor.

Sen gittin.

Rüya bitti.

Ben uyandım.

Ama içimde bir cümle kaldı:

Bazı insanlar hayatımızdan gider; fakat kalbimizden tamamen çıkmaz.

Belki de bazı aşklar yaşanmadığı için unutulmuyor.

Çünkü yaşansaydı bir hikâyeye dönüşecekti.

Yaşanmadı.

Ve sonsuza kadar bir ihtimal olarak kaldı.

-Volkan BÜYÜKKASİM