9 sene önce bugün… Hayatımın en güzel günlerinden biriydi.

İnsan bazı günleri yaşarken onların bir gün özleneceğini bilmez. O anın içinde yaşar, güler, sevinir, geleceğe dair hayaller kurar. Günlerin birbirini takip edip geçip gittiğini düşünür. Fakat yıllar sonra dönüp geriye baktığında, aslında ne kadar kıymetli zamanlardan geçtiğini anlar.

Benim için de öyle bir dönemdi.

Okuduğum okul, kaldığım yurt denize sıfırdı. Sabahları denizin kokusuyla güne başlamak, o manzaraya bakmak, aynı ortamı paylaştığım insanlarla vakit geçirmek… Hepsi birbirinden güzeldi. Hocalarım, arkadaşlarım, bulunduğum ortam… Her şey bana ayrı bir mutluluk veriyordu.

İlk defa okulu seviyordum. İlk defa derslere girmekten gerçekten zevk alıyordum. Bir sonraki günü, yeni bir dersi, arkadaşlarımla geçireceğim saatleri heyecanla bekliyordum. Okula gitmek benim için yalnızca bir sorumluluk değildi; hayatın içinde kendime ait güzel bir yer bulmuş olmanın verdiği mutluluktu.

Belki de ilk defa kendimi gerçekten ait olduğum bir yerde hissediyordum.

Avrasya Üniversitesi…

Bu isim benim için yalnızca bir üniversitenin adı değil. Bir dönemin hatırası, gençliğimin bir parçası, yüzümde tebessüm bırakan günlerin adresi. O günlerde kurduğum hayaller, tanıştığım insanlar, yaşadığım güzel anılar hâlâ hafızamda.

İnsan bazen bir yeri değil, o yerdeki kendisini özlüyor. Daha umutlu olduğu, geleceğe daha heyecanla baktığı, küçücük şeylerden bile mutlu olabildiği hâlini… Belki de geçmişe duyulan özlemin en derin tarafı budur. Çünkü zaman yalnızca günleri değil, insanın içindeki bazı duyguları da beraberinde götürüyor.

Bugün geriye dönüp baktığımda, o günlerin kıymetini bir kez daha anlıyorum. Denizin kıyısında geçen günler, okul koridorları, dersler, arkadaşlıklar ve daha dün yaşanmış gibi hatırladığım o güzel anlar…

Aradan dokuz yıl geçti. Hayat değişti, insanlar değişti, yollar ayrıldı. Herkes kendi hikâyesinin peşinden yürüdü. Ben de kendi yolumda ilerledim. Fakat bazı hatıralar var ki zaman geçse de insanın kalbinde aynı sıcaklıkla yaşamaya devam ediyor.

Keşke bazen zamanı durdurabilsek. Bazı günleri yeniden yaşayabilsek. Aynı sınıfa tekrar girebilsek, aynı arkadaşlarla yeniden bir araya gelebilsek, o günlerdeki heyecanı bir kez daha hissedebilsek…

Ama hayatın güzelliği kadar hüznü de burada. Zaman geriye akmıyor. İnsan yalnızca hatırlayabiliyor. Hatırladıkça da geçmişin kendisine bıraktığı izleri daha iyi anlıyor.

Dokuz yıl önce bugün, belki de sıradan bir gün gibi görünen ama bugün benim için çok özel bir anlam taşıyan günlerden biriydi.

İyi ki o günleri yaşamışım. İyi ki o insanlarla tanışmışım. İyi ki o sıralarda oturmuş, o derslere girmiş, o deniz manzarasına bakmışım.

Teşekkürler Avrasya Üniversitesi…

Bana yalnızca bir eğitim dönemi değil, yıllar sonra bile özlemle hatırlayacağım güzel bir gençlik hatırası bıraktın.

Bazı yerler geride kalır ama insanın içinde yaşamaya devam eder. Bazı günler takvimden silinir ama hafızadan asla silinmez.

Bugün dokuz yıl öncesine dönüp baktığımda, içimden tek bir cümle geçiyor:

Ne güzel günlerdi… ❤️