Gecenin en sessiz olduğu saatlerde, kimsenin gitmeye cesaret edemediği Kara Vadi'nin derinliklerinde garip bir ses duyulurdu.
Önce taşların üzerinde sürünen bir şeyin sesi…
Sonra ağır bir nefes…
Ve ardından, vadinin duvarlarında yankılanan tek bir cümle:
“İnsanlar unuttuklarını sandıkları şeylerle bir gün mutlaka karşılaşır.”
Vadide yaşayan yaşlılar bu sesi duyduklarında kapılarını kilitler, pencerelerinden dışarı bakmazlardı. Çünkü onun kim olduğunu biliyorlardı.
O, yıllardır karanlığın içinde yaşayan Kızıl Gözdü.
İnsan bedenine benzeyen güçlü bir gövdesi vardı. İki kolu, kel bir başı ve yüzünü kaplayan kısa, kirli bir sakalı bulunuyordu. Fakat belinden aşağısı bir insanınki gibi değildi. Devasa bir yılanın gövdesiyle birleşiyordu.
Başının iki yanında kıvrılan boynuzları vardı.
Ve gözlerinden yalnızca biri insana aitti.
Diğeri ise gecenin içinde kor gibi yanan, kıpkırmızı bir göz…
Kimse onun gerçekten bir yaratık mı, yoksa lanetlenmiş bir insan mı olduğunu bilmiyordu.
Yıllar önce Kara Vadi'de küçük bir köy vardı.
Köylüler huzur içinde yaşardı. Ta ki bir gece gökyüzünde kırmızı bir ışık belirene kadar.
O gece köyün ortasına düşen taşın üzerinde garip semboller vardı.
Köyün en yaşlı adamı sembolleri gördüğünde korkuyla geri çekildi.
“Bunu daha önce gördüm,” dedi.
“Ne gördün?”
Yaşlı adam cevap vermedi.
Çünkü bu semboller, eski bir efsanede anlatılan Yılan Kapısı'nın işaretiydi.
Efsaneye göre insanlık büyük bir hata yaptığında, yerin altında uyuyan kadim bekçi uyanacaktı.
Fakat bekçi dünyaya geri döndüğünde artık insan olmayacaktı.
O gece köyde genç bir adam kayboldu.
Adı Aras'tı.
Onu bulmak için vadinin derinliklerine girenler yalnızca kırılmış ağaçlar ve devasa sürünme izleri buldular.
Aras'ın öldüğünü düşündüler.
Ama üç gün sonra köyün girişinde bir adam belirdi.
Kimse onu tanıyamadı.
Başını kaldırdığında herkes donup kaldı.
Kel başının iki yanında boynuzlar vardı.
Yüzünde kısa ve kirli bir sakal…
İnsan kolları…
Fakat belinden aşağısında devasa bir yılanın gövdesi uzanıyordu.
Ve gözlerinden biri kıpkırmızı yanıyordu.
Aras artık insan değildi.
Ama tamamen bir canavar da değildi.
İçinde hâlâ eski hayatından kalan bir parça vardı.
Köylülere bakıp yalnızca şunu söyledi:
“Beni siz yaratmadınız. Ama beni uyandıran siz oldunuz.”
Sonra karanlığın içine doğru ilerledi.
Yıllar geçti.
Kızıl Göz, Kara Vadi'nin bekçisi oldu.
İnsanlara yaklaşmadı.
Kimseye saldırmadı.
Fakat vadinin derinliklerinde bulunan siyah taşlara kimsenin dokunmasına izin vermedi.
Çünkü o taşların altında yalnızca kendisi uyumuyordu.
Daha büyük bir şey vardı.
Ve Kızıl Göz bunu biliyordu.
Bir gece vadinin üzerinde yeniden kırmızı ışık belirdi.
Bu kez gökyüzünde tek bir ışık yoktu.
Binlercesi vardı.
Kızıl Göz başını gökyüzüne kaldırdı.
Yıllardır ilk kez korktu.
Çünkü beklediği gün gelmişti.
Boynuzlarını gökyüzüne doğru kaldırdı, devasa yılan gövdesini taşların üzerinden sürükledi ve vadinin girişine geldi.
Karşısında insanlardan oluşan büyük bir topluluk vardı.
İçlerinden biri ona doğru yürüdü.
“Sen nesin?” diye sordu.
Kızıl Göz bir süre sustu.
Sonra kırmızı gözünü adama çevirdi.
“Ben sizin korktuğunuz şey değilim.”
Adam:
“Peki nesin?”
Kızıl Göz vadinin karanlığına baktı.
“Ben, sizin unuttuğunuz şeyin bekçisiyim.”
O anda yer sarsıldı.
Dağların arasından korkunç bir uğultu yükseldi.
Ve vadinin en derin yerinde, binlerce yıldır kapalı duran taş kapı yavaşça açılmaya başladı.
Kızıl Göz kollarını iki yana açtı.
Yılan gövdesi taşların üzerinde devasa bir halka oluşturdu.
Kırmızı gözü karanlığın içinde daha da parlak hale geldi.
Ve insanlara son kez baktı:
“Şimdi geri dönün.”
“Çünkü bundan sonra karşınızda ben olmayacağım.”
“Benden çok daha eski bir şey uyanıyor.”
Kapı tamamen açıldığında vadinin içinden siyah bir sis yükseldi.
Kızıl Göz tek başına karanlığın içine girdi.
Ve arkasından kapı kapandı.
O geceden sonra Kara Vadi'de bir daha hiç ses duyulmadı.
Ama bazı geceler, ay tamamen kaybolduğunda, vadinin üzerinden kırmızı bir ışık geçer.
Köylüler bunun ne anlama geldiğini bilir.
Kızıl Göz hâlâ oradadır.
Ve eğer bir gün o kırmızı göz size bakarsa…
Belki de artık sizi korumak için değil,
sizi uyandırmak için gelmiştir.
Kızıl Göz – Bölüm 2: Uyanan Karanlık
Kara Vadi'nin kapısı kapanalı tam yedi yıl olmuştu.
Yedi yıl boyunca vadiden tek bir ses bile gelmedi.
Ne rüzgârın uğultusu…
Ne hayvanların çığlığı…
Ne de Kızıl Göz'ün sürünerek ilerleyen devasa bedeninin çıkardığı ses.
İnsanlar zamanla korkmayı bıraktı.
Unuttular.
Ta ki bir sabah gökyüzü kararana kadar.
Güneş doğması gereken saatte doğmadı.
Ufukta kızıl bir çizgi belirdi.
Sonra bütün köyün toprağı aynı anda titremeye başladı.
Yaşlılar evlerinden çıktı.
Çocuklar ağlamaya başladı.
Köyün en yaşlı kadını gökyüzüne baktı ve yalnızca üç kelime söyledi:
“Kapı yeniden açıldı.”
O sırada Kara Vadi'nin derinliklerinde Kızıl Göz gözlerini açtı.
Yedi yıldır ilk kez hareket ediyordu.
Devasa yılan gövdesi taş zeminde ilerlerken pulları kayalara sürtündü.
Başını kaldırdı.
Kırmızı gözü karanlığın içinde yandı.
Karşısında artık yalnızca bir kapı yoktu.
Kapının arkasında bir şehir vardı.
Ama bu şehir insanlara ait değildi.
Siyah kuleler gökyüzüne uzanıyor, kulelerin arasında kırmızı ışıklar dolaşıyor, taş duvarlarda binlerce yıldır unutulmuş semboller parlıyordu.
Ve şehrin tam ortasında devasa bir taht bulunuyordu.
Tahtın üzerinde ise bir siluet oturuyordu.
Kızıl Göz onu görünce ilk kez geri çekildi.
Çünkü onu tanıyordu.
“Sen…”
Siluet başını kaldırdı.
“Beni hatırladın.”
Kızıl Göz'ün yüzündeki ifade değişti.
“Sen öldün.”
Siluet güldü.
“Ben hiç ölmedim.”
Kızıl Göz'ün geçmişindeki en büyük sır buydu.
O aslında bu yaratıkların düşmanı değildi.
Bir zamanlar onların koruyucusuydu.
İnsan ile yılan arasındaki sınırı korumak için seçilmişti.
Fakat binlerce yıl önce insanlar, yerin altında yaşayan kadim varlıkların gücünü ele geçirmek istemişti.
Savaş başlamıştı.
Ve Kızıl Göz, insanları korumak için kendi halkına ihanet etmişti.
Sonunda onu lanetlemişlerdi.
İnsan bedeninden ayrılmış, yılan bedenine hapsedilmişti.
Tek bir kırmızı göz bırakılmıştı.
Çünkü o göz, onun geçmişini asla unutmaması için verilmişti.
Tahtta oturan varlık ayağa kalktı.
Kızıl Göz'e doğru yürüdü.
“Sen insanları koruduğunu sandın.”
Kızıl Göz cevap vermedi.
“Onları kurtardığını düşündün.”
“Fakat insanlar seni hiçbir zaman kurtarıcı olarak görmedi.”
Kızıl Göz'ün elleri yumruk oldu.
“Ben onların ne düşündüğü için savaşmadım.”
Varlık gülümsedi.
“İşte seni diğerlerinden ayıran da buydu.”
Sonra elini kaldırdı.
Şehrin binlerce penceresinde aynı anda kırmızı gözler belirdi.
Kızıl Göz ilk kez gerçekten korktu.
Çünkü artık yalnız değildi.
Binlerce yaratık uyanmıştı.
Aynı anda yeryüzünde insanlar kaçmaya başlamıştı.
Dağların arasından siyah dumanlar yükseliyor, gecenin içinden anlaşılmaz sesler geliyordu.
Köyün gençlerinden biri Kara Vadi'ye doğru koştu.
Kızıl Göz'ün geri döndüğünü biliyordu.
Kapının önüne geldiğinde dizlerinin üzerine çöktü.
“Bizi koru.”
Karanlığın içinden Kızıl Göz çıktı.
Genç adam korkarak başını kaldırdı.
“Sen… bizi duyuyor musun?”
Kızıl Göz ona baktı.
Sonra arkasındaki kapıya döndü.
“Bu kez sizi korumak yetmeyecek.”
Genç adam:
“Ne yapacağız?”
Kızıl Göz uzun süre sustu.
Sonra boynuzlarını gökyüzüne doğru kaldırdı.
“Kaçmayacaksınız.”
“Çünkü bu savaş yalnızca benim savaşım değil.”
Genç adam ayağa kalktı.
“Peki kimin savaşı?”
Kızıl Göz'ün kırmızı gözü parladı.
“İnsanlığın savaşı.”
O gece ilk kez insanlar ve Kızıl Göz aynı tarafta durdu.
Ama kimse bunun yeterli olup olmayacağını bilmiyordu.
Çünkü vadinin ötesinde, siyah şehirden gelen ordu çoktan yola çıkmıştı.
Ve ordunun en önünde yürüyen kişi…
Kızıl Göz'ün geçmişinden gelen, onu yüzyıllar önce lanetleyen varlıktı.
Savaşın adı artık belliydi:
Kızıl Göz Savaşı.
Fakat kimsenin bilmediği bir gerçek daha vardı.
Bu savaşın sonunda yalnızca bir taraf hayatta kalacaktı.
Ve Kızıl Göz'ün kaderinde bir seçim vardı:
İnsanlığı kurtarmak mı, yoksa kendi halkına geri dönmek mi?
-Volkan BÜYÜKKASİM