1. Anasayfa
  2. •
  3. Okuduğum Kitaplar

Okuduğum Kitaplar

48 0
📚 Okuduğum Kitaplar
 

Her kitap, insanın düşünce dünyasında yeni bir kapı aralar. Bu köşede okuduğum kitapları, onların bende bıraktığı izleri ve kendi değerlendirmelerimi paylaşıyorum. Çünkü okumak yalnızca bilgi edinmek değil; düşünmek, sorgulamak ve dünyayı farklı gözlerle görebilmektir.

1
Labirent: Ölümcül Kaçış
 

Yazar: James Dashner

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

James Dashner'ın kaleme aldığı Labirent: Ölümcül Kaçış kitabında beni en çok etkileyen unsur, labirentin ardındaki gizem oldu.

Labirent, benim için yalnızca çıkış yolu aranan bir yer değil; aynı zamanda bilinmezliğin, merakın ve cevaplanmayı bekleyen soruların simgesiydi.

Kitabı ilgi çekici kılan, labirentin neden var olduğu ve ardında hangi sırların saklandığı sorusuydu. Her yeni gelişme, gizemin biraz daha derinleşmesine neden oluyordu.

Bence bu kitabın en dikkat çekici yönü, okuyucuyu sürekli düşünmeye ve sorgulamaya yöneltmesidir. Çünkü bazen insanı en çok etkileyen şey, karşısındaki tehlike değil, henüz cevabını bulamadığı sorulardır.

2.
Labirent: Alev Deneyleri
 

Yazar: James Dashner

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 
James Dashner'ın kaleme aldığı Labirent: Alev Deneyleri kitabında beni en çok etkileyen şey, labirentin dışındaki dünyanın sanıldığı kadar güvenli olmamasıydı. İlk kitapta labirentin gizemi beni derinden etkilemişti. Ancak ikinci kitapta fark ettim ki bazen bir tehlikeden kurtulmak, gerçekten özgür olmak anlamına gelmiyor. İnsan, bir bilinmezlikten çıkarken kendisini çok daha büyük bir bilinmezliğin içerisinde bulabiliyor. Thomas ve arkadaşlarının karşılaştığı tehlikeli dünya, bana güvenliğin ve özgürlüğün ne kadar kırılgan olabileceğini düşündürdü. Labirentin duvarları geride kalmış olsa da korku, belirsizlik ve hayatta kalma mücadelesi devam ediyordu. Bence kitabın en etkileyici tarafı da buydu. Çünkü insan bazen bütün sorunlarının geride kaldığını düşünürken asıl mücadelenin henüz başlamadığını fark edemeyebilir. Benim için Alev Deneyleri, yalnızca bir hayatta kalma hikâyesi değil; bilinmeyen bir dünyada umut aramanın ve zorluklar karşısında mücadele etmenin hikâyesiydi.
3
Labirent: Son İsyan
 

Yazar: James Dashner

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 
James Dashner'ın kaleme aldığı *Labirent: Son İsyan*, benim için yalnızca bir bilim kurgu romanı değil; insanın güç, otorite ve bilim karşısındaki konumunu sorgulatan bir eser oldu. Kitapta beni en çok etkileyen unsur, İSYAN örgütünün sakladığı sırlar ve gerçekleştirdiği deneylerdi. İnsanlığın geleceğini kurtarma iddiasıyla hareket eden bir örgütün, kendi amaçlarına ulaşmak için insanların hayatlarını tehlikeye atabilmesi üzerinde düşündüm. Bir insanın hayatı, başka insanların geleceği için feda edilebilir mi? Bilimsel ilerleme adına yapılan her deney gerçekten meşru kabul edilebilir mi? İnsanlığı kurtarmak isteyen bir yapı, kullandığı yöntemlerle insanlığın temel değerlerine zarar veriyorsa ne kadar haklı olabilir? Bence kitabın en çarpıcı yönü, bu soruların okuyucunun zihninde bıraktığı etkidir. İSYAN örgütünün faaliyetleri bana gücün ve otoritenin sorgulanmadığı bir düzende, en iyi niyetli amaçların bile tehlikeli sonuçlar doğurabileceğini düşündürdü. Çünkü bir amacın doğru olması, o amaca ulaşmak için kullanılan bütün yöntemleri haklı çıkarmaz. Labirent serisinin ilk kitabında bilinmezliğin, ikinci kitabında tehlikeli bir dünyanın, üçüncü kitabında ise insan iradesi üzerindeki kontrolün ön plana çıktığını düşünüyorum. **Benim için Labirent: Son İsyan'ın bıraktığı en önemli düşünce şudur: İnsanlığı kurtarmanın yolu, insan olmanın değerini kaybetmekten geçmemelidir.
4.
Labirent: Ölüm Emri
 

Yazar: James Dashner

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 
James Dashner'ın kaleme aldığı *Labirent: Ölüm Emri*, benim için yalnızca bir felaket ve hayatta kalma hikâyesi değil, insanlığın kendi geleceği üzerinde ne kadar büyük bir tehdit oluşturabileceğini sorgulatan bir eser oldu. Kitapta beni en çok etkileyen unsur, yaşanan felaketin ardındaki sırlardı. Çünkü bir felaketin sonuçları kadar, o felakete yol açan nedenlerin de önemli olduğunu düşünüyorum. İnsanlar hayatta kalmak için mücadele ederken, yaşananların arka planında saklanan gerçekler beni daha fazla düşünmeye yöneltti. Bir toplumun kaderini değiştiren kararlar kimler tarafından alınır? İnsan hayatını doğrudan etkileyen gerçekler neden gizlenir? Ve en önemlisi, insanlığı koruma iddiasıyla hareket edenler, insanlığın felaketine neden olabilir mi? Bence *Ölüm Emri* kitabının en dikkat çekici yönü, bu soruları okuyucunun zihninde canlı tutmasıdır. Kitabı okurken yalnızca karakterlerin yaşadığı tehlikeleri değil, bu tehlikelerin ortaya çıkmasına neden olan kararları da sorguladım. Çünkü bazen insanlığın karşı karşıya kaldığı en büyük tehdit, doğanın kendisi değil, insanların aldığı yanlış kararlardır. Labirent serisinin diğer kitaplarında karşılaştığım gizemlerin kökenine yaklaşmak, olaylara farklı bir açıdan bakmamı sağladı. Önceden yalnızca sonuçlarını gördüğüm bir felaketin geçmişini öğrenmek, hikâyenin benim için daha anlamlı hâle gelmesine neden oldu. **Benim için Labirent: Ölüm Emri'nin bıraktığı en önemli düşünce şudur: Bir felaketin gerçek yüzünü anlamak istiyorsak yalnızca yaşananlara değil, o felaketi ortaya çıkaran kararlara ve gizlenen gerçeklere de bakmalıyız.
0001693076001-1
Satranç
 

Yazar: Stefan Zweig

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 
Stefan Zweig'in *Satranç* adlı eseri, benim için yalnızca bir zekâ oyununun anlatıldığı kitap değil, insan zihninin ne kadar güçlü ve aynı zamanda ne kadar kırılgan olabileceğini gösteren etkileyici bir hikâye oldu. Kitapta beni en çok düşündüren konu, satranç tutkusunun zamanla bir takıntıya dönüşmesiydi. İnsan bazen kendisini ayakta tutan bir uğraşın, farkında olmadan kendi zihnini esir almaya başladığını göremeyebilir. Dr. B.'nin yaşadığı psikolojik baskı ve yalnızlık, satrancı onun için sıradan bir oyunun çok ötesine taşıyor. Başlangıçta zihnini korumasına yardımcı olan satranç, zamanla düşüncelerini kontrol eden ve ruhsal dengesini tehdit eden bir hâl alıyor. Bu durum bana insan hayatındaki ölçünün ne kadar önemli olduğunu düşündürdü. Çünkü insanın sevdiği bir şeyin peşinden gitmesi ile o şeyin esiri olması arasında ince bir çizgi bulunuyor. Bir insan kendi zihninin hem sahibi hem de tutsağı olabilir mi? Bence Stefan Zweig, bu sorunun cevabını satranç tahtasının üzerinde değil, insan psikolojisinin derinliklerinde arıyor. Eserde dikkatimi çeken bir başka nokta da insanın dış dünyadan koparıldığında kendi düşünceleriyle nasıl mücadele etmek zorunda kalabileceğiydi. Bazen en büyük savaşlar başka insanlara karşı değil, insanın kendi zihninde yaşanıyor. Satranç taşlarının hareketleri belirli kurallara bağlıdır. Ancak insan düşüncelerinin sınırlarını çizmek her zaman bu kadar kolay değildir. **Benim için Satranç kitabının en önemli mesajı şudur: İnsan, zihnini geliştiren tutkulara sahip olmalı; ancak hiçbir tutkunun kendi iradesinden daha güçlü hâle gelmesine izin vermemelidir. Çünkü gerçek özgürlük, yalnızca dış dünyadaki engellerden kurtulmak değil, insanın kendi zihni üzerindeki hâkimiyetini de koruyabilmesidir. 
302707_474aa_1586204539
Palto
 

Yazar: Nikolay Gogol

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Nikolay Gogol'ünPalto adlı eserini okurken beni en çok etkileyen şey, Akakiy Akakiyeviç'in yeni bir palto alabilmek için verdiği mücadele oldu. İlk bakışta sıradan bir ihtiyaç gibi görünen bu durumun, bir insanın hayatında ne kadar büyük bir anlam taşıyabileceğini düşündüm.

Bazı insanlar için palto yalnızca soğuktan korunmaya yarayan bir giysidir. Ancak Akakiy için yeni bir palto, uzun süre çalışmanın, biriktirmenin, fedakârlık yapmanın ve belki de hayatında ilk kez kendisine ait önemli bir şeye sahip olmanın karşılığıydı.

Beni düşündüren asıl mesele, bir insanın en temel ihtiyaçlarından birine ulaşabilmek için böylesine büyük fedakârlıklar yapmak zorunda kalmasıydı.

Akakiy'in yeni paltosuna kavuşabilmek için hayatındaki küçük mutluluklardan vazgeçmesi, yoksulluğun yalnızca parasızlık olmadığını gösteriyor. Yoksulluk bazen insanın hayallerini küçültmesi, ihtiyaçlarını ertelemesi ve sıradan bir eşyayı bile ulaşılması güç bir hedef olarak görmesidir.

Kitabı okurken kendime şu soruyu sordum: Bir insanın bütün emeği, yalnızca soğuktan korunabileceği bir paltoya sahip olmak için mi harcanmalı?

Bence Gogol, Akakiy'in hikâyesi üzerinden yalnızca bireysel bir yoksulluğu değil, toplumun görmezden geldiği insanların sessiz mücadelesini de anlatıyor.

Bir toplumun gelişmişliği, yalnızca zenginlerinin sahip olduklarıyla değil, en zor koşullarda yaşayan insanlarının nasıl bir hayat sürdüğüyle de değerlendirilmelidir.

Akakiy'in yeni paltosuna duyduğu sevinç bana insanın mutluluğunun bazen ne kadar küçük şeylere bağlı olabileceğini hatırlattı. Fakat aynı zamanda bu sevincin ardında büyük bir eşitsizliğin bulunduğunu da düşündürdü.

Benim için Palto kitabının en önemli mesajı şudur: Hiçbir insan, en temel ihtiyaçlarına ulaşabilmek için bütün hayatından vazgeçmek zorunda kalmamalıdır. İnsan onuru, sahip olduğu eşyaların değeriyle değil, insan olmanın kendisiyle ölçülmelidir.

39535_pwMGR_1517120793
Beni İçinden Sev
 

Yazar: Ahmet Batman

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Ahmet Batman'ınBeni İçinden Sev adlı kitabı, bana geçmişte kalan bazı duyguların aslında hiçbir zaman bütünüyle geçmişte kalmadığını düşündürdü. İnsan bazen birini hayatından çıkarabilir, onunla konuşmayı bırakabilir, hatta yıllar boyunca karşılaşmayabilir. Ancak kalbinin bir köşesinde sakladığı hatıraları kolay kolay silemez.

Bu kitapta beni en çok etkileyen konu, geçmişte kalan bir aşkın hatıraları oldu.

Bence insanın hayatında bazı insanlar vardır; birlikte geçirilen zamanın uzunluğu değil, kalpte bıraktıkları izin derinliği önemlidir. Bazen yaşanamamış bir aşk, yaşanmış bir ilişkiden çok daha fazla yer kaplayabilir insanın içinde.

Geçmişi düşündüğümüzde yalnızca güzel günleri hatırlamayız. Söyleyemediğimiz sözler, yarım kalan konuşmalar, gerçekleşmeyen hayaller ve belki de bir daha göremeyeceğimiz insanlar gelir aklımıza.

İnsanı en çok yoran şeylerden biri de budur: Artık değiştiremeyeceği bir geçmişin içinde, söyleyemediği cümlelerin ağırlığını taşımak.

Kitabın bende uyandırdığı düşüncelerden biri, sevginin her zaman kavuşmak anlamına gelmediğiydi. Bazen sevmek, bir insanın mutluluğunu uzaktan dilemek; bazen de onun hatırasını kimseye anlatmadan içinde yaşatmaktır.

Fakat geçmişe duyulan özlem ile geçmişin içinde yaşamaya devam etmek arasında önemli bir fark olduğunu düşünüyorum. İnsan hatıralarına sahip çıkarken kendi geleceğini de unutmamalıdır.

Çünkü hayat devam eder. Zaman ilerler, insanlar değişir, yollar ayrılır. Yine de bazı isimler duyulduğunda insanın içinde yıllar öncesinden kalma bir sessizlik yeniden konuşmaya başlar.

Benim için Beni İçinden Sev kitabının bıraktığı en önemli düşünce şudur: Her aşk birlikte yaşanmaz, her sevgi dile getirilemez ve her hatıra unutulmaz. Bazen insanın kalbinde en derin yeri, hayatında en az kalabilmiş kişi tutar.

Geçmişi değiştiremeyiz. Ancak geçmişte hissettiğimiz sevgiyi, hayatımıza anlam katan bir hatıra olarak taşımayı öğrenebiliriz.

2553527_1765739414_qm4iU
Ağrı Dağı Efsanesi
 

Yazar: Yaşar Kemal

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Yaşar Kemal'inAğrı Dağı Efsanesi adlı eserini okurken beni en çok etkileyen iki konu, haksızlığa karşı verilen mücadele ve Ahmet ile Gülbahar'ın aşkı oldu. Bu kitap bana sevginin yalnızca iki insan arasında yaşanan bir duygu olmadığını, bazen adalet, cesaret ve özgürlük mücadelesiyle de birleşebileceğini düşündürdü.

Ahmet ile Gülbahar'ın birbirlerine duydukları sevgi, karşılarına çıkan engeller nedeniyle benim için daha anlamlı hâle geldi. Çünkü insanın sevdiği birine kavuşmak istemesi son derece doğal bir duygu olmasına rağmen, bu isteğin başkalarının iradesi ve otoritesiyle sınırlandırılması beni düşündürdü.

Bir insanın kimi seveceğine, kiminle hayatını paylaşacağına başkaları karar vermeli mi?

Bence sevgi, baskıyla yönetilebilecek bir duygu değildir. İnsan kalbinin üzerinde zor kullanarak hâkimiyet kurulamaz.

Kitapta Ahmet'in karşılaştığı haksızlıklar da bana gücün her zaman haklılık anlamına gelmediğini hatırlattı. Bir insanın makam sahibi olması veya çevresindeki insanlar üzerinde otorite kurabilmesi, onun verdiği her kararın adil olduğu anlamına gelmez.

Ahmet ile Gülbahar'ın aşkında beni etkileyen asıl mesele, birbirlerini sevmelerinin ötesinde, bu sevgiyi koruyabilmek için karşılaştıkları zorluklardı. Onların hikâyesini okurken bazen insanın en büyük mücadelesinin yalnızca hayatta kalmak değil, kendi hayatını özgürce yaşayabilmek olduğunu düşündüm.

Yaşar Kemal'in anlatımında aşk ile adaletin aynı hikâyede buluşması, eseri benim gözümde daha da anlamlı kıldı.

Çünkü adaletin olmadığı bir yerde sevginin de özgürce yaşanması zorlaşır. İnsanların duygularına, tercihlerine ve hayatlarına saygı duyulmayan bir toplumda gerçek mutluluğun ne kadar mümkün olduğu sorgulanmalıdır.

Benim için Ağrı Dağı Efsanesi'nin bıraktığı en önemli düşünce şudur: İnsan yalnızca sevdiği için değil, sevdiğini özgürce yaşayabilmek için de mücadele eder. Adalet ise bu mücadelenin vazgeçilmez temelidir.

Ahmet ile Gülbahar'ın aşkı bana sevginin gücünü, karşılaştıkları haksızlıklar ise insan onurunun önemini hatırlattı.

Kitabı bitirdiğimde zihnimde kalan yalnızca bir aşk hikâyesi değildi. Aynı zamanda sevginin, özgürlüğün ve adaletin insan hayatında ne kadar önemli bir yere sahip olduğuydu.

39535_AMRrt_1507312826
İnce Memed 1
 

Yazar: Yaşar Kemal

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Yaşar Kemal'inİnce Memed 1 adlı romanını okurken beni en çok etkileyen konu, İnce Memed'in Abdi Ağa'nın zulmüne karşı verdiği mücadele oldu. Çünkü bu eser, benim gözümde yalnızca bir köylü gencin hikâyesi değil, haksızlığa boyun eğmek istemeyen bir insanın özgürlük arayışıdır.

Abdi Ağa'nın köylüler üzerinde kurduğu baskı, bana gücün ve otoritenin adaletle sınırlandırılmadığında nasıl bir zulüm aracına dönüşebileceğini düşündürdü.

İnsanların kendi emekleriyle yetiştirdikleri ürünler üzerinde bile özgürce söz sahibi olamamaları, korku içerisinde yaşamaları ve haklarını savunmakta zorlanmaları, romanda beni en çok düşündüren meseleler arasındaydı.

İnce Memed'in bu düzene karşı çıkması ise benim için yalnızca kişisel bir başkaldırı değildi. Onun mücadelesinde, yıllarca susturulmuş insanların sesini de gördüm.

Bir insanın karşısındaki güç ne kadar büyük olursa olsun, haksızlığa karşı çıkma iradesini koruması önemlidir. Ancak bu mücadelenin ne kadar ağır bedeller doğurabileceğini de unutmamak gerekir.

Kitabı okurken kendime şu soruyu sordum: Bir toplumda adalet gerçekten varsa, insanlar haklarını koruyabilmek için neden böylesine büyük mücadeleler vermek zorunda kalsın?

Bence Yaşar Kemal'in anlatmak istediği en önemli meselelerden biri de budur. İnsanların haklarını koruyacak adil bir düzen bulunmadığında, korku ve baskı günlük hayatın bir parçası hâline gelebilir.

İnce Memed'in cesareti beni etkilediği kadar, köylülerin içinde bulunduğu çaresizlik de düşündürdü. Çünkü adalet yalnızca cesur insanların mücadelesine bırakılmamalıdır. Her insan, güçlü birinin karşısına çıkmak zorunda kalmadan da haklarını güvence altında hissedebilmelidir.

Benim için İnce Memed 1'in bıraktığı en önemli düşünce şudur: Güçlü olmak, haklı olmak demek değildir. Gerçek adalet, yalnızca gücü elinde bulunduranları değil, sesi duyulmayan ve hakkını savunmakta zorlanan insanları da koruyabilmelidir.

İnce Memed'in Abdi Ağa'ya karşı verdiği mücadele, bana insan onurunun, özgürlüğün ve adaletin ne kadar değerli olduğunu bir kez daha hatırlattı.

Bu romanı bitirdiğimde aklımda kalan yalnızca bir isyan hikâyesi değil, haksızlık karşısında insanın nasıl bir duruş sergilemesi gerektiği sorusu oldu.

39535_tKVQk_1507312813
İnce Memed 2
 

Yazar: Yaşar Kemal

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Yaşar Kemal'inİnce Memed 2 adlı romanını okurken beni en çok etkileyen konu, İnce Memed'in özgürlüğe ulaşabilmek için verdiği mücadele ve bu mücadele sırasında ödediği bedeller oldu.

İlk kitapta haksızlığa karşı başkaldıran İnce Memed'in hikâyesi, ikinci kitapta bana özgürlüğün ne kadar zor kazanılabildiğini bir kez daha düşündürdü.

Çünkü özgürlük yalnızca insanın istediği yere gidebilmesi veya istediği hayatı yaşayabilmesi değildir. Bence gerçek özgürlük, insanın korkmadan düşünebilmesi, kendi kararlarını verebilmesi ve başkalarının baskısı altında yaşamaya mecbur bırakılmamasıdır.

İnce Memed'in karşılaştığı zorluklar, bana bir insanın özgür olmak için bazen ne kadar ağır bedeller ödemek zorunda kalabileceğini gösterdi.

Bir insan neden kendi hayatını özgürce yaşayabilmek için sürekli mücadele etmek zorunda kalsın?

Bu soru, kitabı okurken zihnimi en çok meşgul eden meselelerden biri oldu.

İnce Memed'in yaşadıkları üzerinden düşündüğüm bir başka konu da özgürlüğün bireysel bir istek olmanın ötesinde, toplumsal bir ihtiyaç olduğuydu. Çünkü insanların korku içinde yaşadığı, haklarını savunamadığı ve güçlü olanın karşısında kendisini çaresiz hissettiği bir toplumda gerçek anlamda özgürlükten söz etmek zordur.

Beni etkileyen asıl nokta, İnce Memed'in karşılaştığı bütün zorluklara rağmen özgürlük arayışından vazgeçmemesiydi.

Ancak onun mücadelesini düşünürken yalnızca cesaretini değil, yaşadığı kayıpları ve bu mücadelenin insana yüklediği sorumlulukları da göz önünde bulundurdum.

Çünkü her direnişin arkasında görünmeyen acılar, yarım kalan hayaller ve geri getirilemeyecek zamanlar bulunabilir.

Yaşar Kemal'in anlatımında özgürlük, kolayca elde edilen bir kazanım değil, insanın hayatıyla anlam kazanan bir değer olarak karşıma çıktı.

Benim için İnce Memed 2'nin bıraktığı en önemli düşünce şudur: Özgürlük, yalnızca uğruna mücadele edilen bir ideal değil, her insanın doğuştan sahip olması gereken temel bir haktır. Hiçbir insan, kendi hayatını özgürce yaşayabilmek için acı çekmeye ve ağır bedeller ödemeye mecbur bırakılmamalıdır.

Bu romanı bitirdiğimde aklımda kalan yalnızca İnce Memed'in mücadelesi değil, özgürlüğün kıymetini bilmenin ve onu koruyacak adil bir düzen kurmanın ne kadar önemli olduğuydu.

Çünkü gerçek bir toplum düzeni, insanların özgürlüklerini kazanmak için sürekli mücadele etmek zorunda kalmadığı bir düzen olmalıdır.

750_Hic_Kimse_Siradan_Degildir-Markus_Zusak711
Animated Heading
 
0002037638001-1
Fareler ve İnsanlar
 

Yazar: John Steinbeck

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

John Steinbeck'inFareler ve İnsanlar adlı romanını okurken beni en çok etkileyen şey, hikâyenin trajik sonu ve George'un vermek zorunda kaldığı o ağır karar oldu.

Bazı kitaplar vardır, okurken insanı üzer. Bazıları ise son sayfasını kapattıktan sonra bile zihninde cevaplanması güç sorular bırakır. Fareler ve İnsanlar benim için böyle bir eser oldu.

George ile Lennie'nin hikâyesini okurken yalnızca iki arkadaşın yaşam mücadelesine tanıklık etmedim. Aynı zamanda dostluğun sınırlarını, insanın çaresizliğini, toplumun güçsüz bireylere karşı tutumunu ve bazen hayatın insanı ne kadar acımasız seçimlerle karşı karşıya bırakabildiğini düşündüm.

George'un Lennie'ye karşı duyduğu sorumluluk, roman boyunca beni etkileyen önemli konulardan biriydi. Çünkü gerçek dostluğun yalnızca güzel günlerde birlikte olmak değil, zor zamanlarda da bir insanı yalnız bırakmamak olduğunu düşünüyorum.

Ancak kitabın sonuna geldiğimde bu düşüncem çok daha ağır bir soruyla karşı karşıya kaldı.

Bir insan, sevdiği ve korumaya çalıştığı bir başka insanın hayatına son verme kararını nasıl verebilir?

George'un verdiği kararı okurken kendimi onun yerine koymaya çalıştım. Fakat ne kadar düşünürsem düşüneyim, böyle bir kararın ağırlığını gerçekten anlayabilmenin kolay olmadığını fark ettim.

Bir tarafta yıllardır yanında olan, kendisine güvenen ve birlikte gelecek hayalleri kurduğu Lennie vardı. Diğer tarafta ise giderek daralan seçenekler, korku ve kaçınılmaz görünen bir felaket bulunuyordu.

George'un kararını yalnızca doğru veya yanlış olarak değerlendirmek bana yeterli gelmedi.

Çünkü bazı olaylarda insanın karşısına çıkan seçeneklerin hiçbiri gerçekten iyi değildir.

Bununla birlikte, içinde bulunulan çaresizliğin bir insanın yaşam hakkını ortadan kaldırmadığını da düşünüyorum. George'un yaşadığı durumu anlamaya çalışmak, onun kararını sorgulamaktan vazgeçmek anlamına gelmemeli.

İşte bu nedenle romanın sonu beni derinden etkiledi.

Lennie'nin içinde bulunduğu durumu düşündüğümde ise farklı bir acı hissettim. O, çoğu zaman davranışlarının sonuçlarını tam olarak kavrayamayan, güçlü görünmesine rağmen korunmaya ihtiyaç duyan bir insandı.

Bana göre bir toplumun insanlık düzeyi, yalnızca güçlü bireylere sunduğu imkânlarla değil, kendisini savunmakta zorlanan insanlara nasıl davrandığıyla da ölçülmelidir.

Lennie'nin hikâyesi, bu düşüncemi daha da güçlendirdi.

Bir insanın diğerlerinden farklı olması, onun daha az değerli olduğu anlamına gelmez.

Toplumun görevi, farklılıkları nedeniyle savunmasız kalan insanları dışlamak değil, onların güvenliğini ve onurunu koruyacak koşulları oluşturmaktır.

Romanı okurken George'un neden böylesine ağır bir kararla baş başa kaldığını da sorguladım.

Eğer insanların birbirlerine güvenebildiği, güçsüzlerin korunabildiği ve adaletin herkes için işlediği bir düzen olsaydı, bu hikâye aynı şekilde sona erer miydi?

Bu sorunun kesin bir cevabı olmayabilir. Ancak bana göre Steinbeck'in anlattığı trajedinin arkasında yalnızca bireysel kararlar değil, insanların içinde yaşadığı toplumsal koşullar da bulunuyor.

Yoksulluk, güvencesizlik, yalnızlık ve geleceğe dair belirsizlikler, insanların hayatını yalnızca maddi açıdan zorlaştırmaz. Bazen onların önündeki seçenekleri de azaltır.

George ile Lennie'nin kendilerine ait küçük bir çiftlik kurma hayali, benim için bu nedenle çok anlamlıydı.

Onların istediği şey büyük bir servet veya başkaları üzerinde güç sahibi olmak değildi. Kendi emekleriyle yaşayabilecekleri, kimseye muhtaç olmadan hayatlarını sürdürebilecekleri küçük bir yerdi.

Aslında bu hayal, insanın en temel ihtiyaçlarından bazılarını temsil ediyordu: Güvenlik, huzur, bağımsızlık ve ait olma duygusu.

Fakat romanın sonunda yalnızca Lennie'nin hayatı değil, iki arkadaşın birlikte kurduğu gelecek hayali de sona erdi.

Beni en çok yaralayan düşüncelerden biri buydu.

Çünkü bazen insan yalnızca sevdiği birini kaybetmez. Onunla birlikte yaşamak istediği geleceği de kaybeder.

George'un hikâyesini düşündüğümde, geride kalan insanın taşıdığı yükün de ne kadar ağır olabileceğini hissediyorum.

Bir karar verilir, bir olay yaşanır ve her şey sona ermiş gibi görünür. Oysa insanın vicdanında bazı olaylar hiçbir zaman tamamen sona ermeyebilir.

Bazen bir anlık kararın hatırası, insanın bütün hayatına eşlik edebilir.

Bu roman bana dostluğun yalnızca fedakârlıktan ibaret olmadığını da düşündürdü. Dostluk aynı zamanda sorumluluk, güven ve bir başka insanın yaşamına duyulan saygıdır.

Ancak hiçbir insanın, sevdiği birini korumak adına böylesine korkunç bir seçim yapmak zorunda kalmaması gerektiğine inanıyorum.

Benim içinFareler ve İnsanlar romanının en önemli mesajlarından biri, insanları çaresiz bırakan koşulların da sorgulanması gerektiğidir. Çünkü adalet, yalnızca yaşanan bir trajediden sonra kimin haklı veya haksız olduğunu belirlemek değildir. Adalet, mümkün olduğunca böyle trajedilerin yaşanmasını önleyebilecek bir toplumsal düzen kurabilmektir.

Kitabın son sayfalarına geldiğimde George'un kararını anlamaya çalıştım, fakat bu kararın taşıdığı ahlaki ağırlığı da görmezden gelemedim.

Belki de romanın beni bu kadar etkilemesinin nedeni buydu.

Steinbeck, karşıma kolayca yargılayabileceğim bir olay çıkarmadı. Beni insan hayatının değeri, vicdan, merhamet ve çaresizlik üzerine düşünmeye zorladı.

Fareler ve İnsanlar kitabını bitirdiğimde zihnimde kalan yalnızca George'un verdiği karar değildi.

Lennie'nin yarım kalan hayatı, iki arkadaşın gerçekleşmeyen hayalleri ve insanın bazen ne kadar yalnız kalabildiği de hafızamda yer etti.

Bu eserden çıkardığım en önemli düşünce ise şu oldu:

Bir toplumun gerçek başarısı, insanları yalnızca hayatta tutabilmesi değil; onların güven içinde yaşayabildiği, hayal kurabildiği ve en zor anlarında bile insanlık onurunun korunduğu bir düzen oluşturabilmesidir.

Ben bu kitabı yalnızca trajik sonuyla hatırlamayacağım.

Aynı zamanda bana insan hayatının değerini, dostluğun sorumluluğunu ve adaletin ne kadar gerekli olduğunu yeniden düşündürdüğü için de unutmayacağım.

Çünkü bazı hikâyeler mutlu bitmez. Fakat insanın vicdanında bıraktıkları sorular, onları unutulmaz kılar.

Fareler ve İnsanlar benim için böyle bir hikâye oldu.

270185_833ef_1547703440
Betty Blue
 

Yazar: Philippe Djian

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Philippe Djian'ınBetty Blue adlı romanını okurken yalnızca iki insanın aşk hikâyesine tanıklık etmedim. Aynı zamanda sevginin insan hayatındaki yerini, tutkunun sınırlarını, psikolojik kırılganlıkları ve bir insanı bütün kalbiyle sevmenin ne anlama geldiğini sorguladım.

Bu kitabın yalnızca belirli bir bölümü değil, tamamı beni derinden etkiledi. Çünkü anlatılan hikâyede aşkın güzelliği kadar acı veren tarafları da bulunuyordu.

Bazı kitaplarda aşk, insanın hayatını güzelleştiren bir duygu olarak anlatılır. Betty Blue ise bana aşkın her zaman huzur, mutluluk ve güven anlamına gelmediğini düşündürdü.

Bazen insan birini bütün kalbiyle sever, onunla bir gelecek kurmak ister ve hayatındaki bütün zorlukları birlikte aşabileceğine inanır. Ancak sevginin büyüklüğü, karşılaşılan bütün sorunları ortadan kaldırmaya yetmeyebilir.

Betty ile Zorg'un ilişkisini okurken zihnimde en çok bu düşünce yer etti.

Bir insanı çok sevmek, onu her türlü acıdan koruyabilmek anlamına gelir mi?

Bence bu sorunun cevabı, aşkın en zor gerçeklerinden birinde saklıdır.

Sevgi insanı güçlendirebilir, ona umut verebilir ve hayatına anlam katabilir. Fakat insan ne kadar severse sevsin, bazen karşısındaki kişinin yaşadığı acıları tek başına iyileştiremez.

Zorg'un Betty'ye duyduğu bağlılık beni etkileyen önemli konulardan biriydi. Onun sevgisini yalnızca romantik bir yakınlık olarak değil, aynı zamanda büyük bir sorumluluk duygusu olarak değerlendirdim.

Ancak roman ilerledikçe sevgi ile çaresizlik arasındaki sınırın ne kadar ince olabileceğini fark ettim.

Bir insan sevdiği kişinin acı çektiğini gördüğünde ne yapmalıdır? Onu korumak için ne kadar ileri gidebilir? Sevginin sınırları nerede başlamalı ve nerede bitmelidir?

Bu soruların kolay cevapları olmadığını düşünüyorum.

Betty'nin yaşadığı psikolojik zorluklar ise romanın benim için en düşündürücü yönlerinden biriydi.

İnsanların dışarıdan görünen davranışları ile iç dünyalarında yaşadıkları her zaman aynı değildir. Bazen bir insanın öfkesi, kırılganlığı veya beklenmedik tepkileri, başkalarının kolayca anlayamayacağı derin bir acının dışavurumu olabilir.

Bu nedenle insanların ruhsal sıkıntılarını yalnızca davranışlarına bakarak yargılamanın doğru olmadığını düşünüyorum.

Her insanın içinde başkalarının göremediği bir dünya vardır. Ve bazen o dünyada yaşanan mücadele, dışarıdan görünen bütün mücadelelerden daha ağır olabilir.

Betty'nin hikâyesi bana, ruhsal açıdan zorlanan insanların yalnızca sevgiye değil, anlayışa, güvenliğe ve gerektiğinde profesyonel desteğe de ihtiyaç duyabileceklerini düşündürdü.

Çünkü sevgi çok kıymetlidir, ancak her zaman tek başına yeterli değildir.

Romanı okurken toplumun psikolojik sorunlar yaşayan insanlara karşı tutumunu da sorguladım.

Bence bir toplumun gelişmişliği yalnızca ekonomik gücüyle veya teknolojik imkânlarıyla ölçülemez. İnsanların acılarına ne kadar duyarlı olduğu, kendisini savunmakta zorlanan bireylere nasıl yaklaştığı ve ruhsal sıkıntıları ne ölçüde ciddiye aldığı da önemlidir.

İnsanlar yalnızca mutlu, başarılı ve güçlü olduklarında değerli değildir.

En kırılgan oldukları anlarda da aynı saygıyı, anlayışı ve insanlık onurunu hak ederler.

Betty Blue bana bu gerçeği yeniden düşündürdü.

Kitabın beni etkileyen bir başka yönü ise aşk ile tutku arasındaki ilişkiydi.

Tutku, insanın hayatına büyük bir heyecan katabilir. Ancak bazen duyguların yoğunluğu, insanın olaylara daha sağlıklı bakmasını zorlaştırabilir.

Ben aşkın yalnızca güçlü duygular hissetmekten ibaret olmadığına inanıyorum.

Gerçek sevginin içinde saygı, anlayış, güven ve karşılıklı sorumluluk da bulunmalıdır.

Bir insanı sevmek, onun bütün acılarını kendi üzerine almak veya kendi varlığını tamamen unutmak anlamına gelmemelidir.

Çünkü sevginin insanı tüketen değil, mümkün olduğunca yaşama bağlayan bir duygu olması gerektiğini düşünüyorum.

Romanın trajik sonuna geldiğimde ise bütün bu düşünceler çok daha ağır bir anlam kazandı.

Betty ile Zorg'un hikâyesi, bana bazı insanların hayatımıza ne kadar güçlü bir şekilde dokunabildiğini ve onların yaşadıkları acıların bizi de nasıl etkileyebildiğini düşündürdü.

Kitabın sonunu yalnızca üzücü bir olay olarak değerlendiremedim.

Çünkü orada aşkın yanında çaresizlik, kayıp korkusu, ruhsal acılar ve insanın sınırlarıyla yüzleşmesi de vardı.

Özellikle Zorg'un karşı karşıya kaldığı durum, sevginin ahlaki sorumluluklarını sorgulamama neden oldu.

Bir insanın sevdiği kişinin acı çekmesini istememesi anlaşılabilir bir duygudur. Ancak acıyı sona erdirme isteğiyle verilen kararların da insan hayatının değeri ve etik sorumluluk açısından değerlendirilmesi gerektiğine inanıyorum.

Bu nedenle romanın sonunu romantikleştirmekten çok, insanın ne kadar zor koşullarla karşı karşıya kalabileceğini gösteren trajik bir anlatı olarak gördüm.

Bence sevgi, ne kadar büyük olursa olsun, insan hayatının değerini ve insanın korunma hakkını gölgede bırakmamalıdır.

Kitabı bitirdiğimde zihnimde yalnızca Betty ile Zorg'un yaşadığı aşk kalmadı.

Aynı zamanda insanın ruhsal dünyasının ne kadar karmaşık olduğu, sevginin sınırları ve toplumun kırılgan bireylere karşı taşıdığı sorumluluklar da düşüncelerimde yer etti.

Bu roman bana önemli bir gerçeği hatırlattı:

Bir insanı sevmek, onun bütün sorunlarını çözebileceğimiz anlamına gelmez. Ancak onu anlamaya çalışmak, yaşadığı acıları ciddiye almak ve insanlık onuruna saygı göstermek elimizden gelen en değerli davranışlardan bazılarıdır.

Benim için Betty Blue, yalnızca tutkulu bir aşk romanı olmadı.

İnsanın iç dünyasına, yalnızlığına, kırılganlığına ve sevgiye duyduğu ihtiyaca farklı bir pencereden bakmamı sağlayan bir eser oldu.

Bu kitabın tamamının beni etkilemesinin nedeni, belki de hayatın her zaman istediğimiz gibi ilerlemediğini ve sevginin bile bazen karşılaştığımız gerçekler karşısında yetersiz kalabildiğini göstermesiydi.

Romanın son sayfasını kapattığımda kendime şu soruyu sordum:

Bir insanı gerçekten sevmek, onunla birlikte her acıyı yaşamak mıdır; yoksa o insanın iyiliğini, güvenliğini ve yaşam hakkını her şeyin üzerinde tutabilmek midir?

Ben sevginin yalnızca duyguların yoğunluğuyla değil, taşıdığı sorumlulukla da anlam kazandığına inanıyorum.

Betty Blue benim için unutulması kolay bir roman olmadı.

Çünkü bazı kitaplar aşkın ne kadar güzel olabileceğini anlatır. Bazıları ise aşkın tek başına her şeyi çözmeye yetmediğini gösterir.

Bu eser bana her ikisini de düşündürdü.

Ve belki de bu yüzden, kitabı bitirmiş olsam bile Betty ile Zorg'un hikâyesinin bıraktığı sorular zihnimde yaşamaya devam ediyor.

621026_1757654793_gKzUt
İnsan Neyle Yaşar?
 

Yazar: Lev Tolstoy

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Lev Tolstoy'unİnsan Neyle Yaşar? adlı eserini okurken yalnızca insanların hayatlarından kesitler sunan hikâyelerle karşılaşmadım. Aynı zamanda insanın yaratılışını, dünyadaki varoluş amacını, sevgiyi, merhameti, iyiliği ve Allah'ın insan hayatındaki yerini düşündüm.

Bu kitabın yalnızca belirli bir bölümü değil, tamamı beni etkiledi. Çünkü Tolstoy'un anlattığı hikâyelerin ardında insanın kendisine sorması gereken çok önemli sorular bulunduğuna inanıyorum.

İnsan gerçekten neyle yaşar? Para mı, güç mü, bilgi mi, yoksa sevgi ve merhamet mi insanı hayatta tutar?

Bu soruyu düşündüğümde insanın yalnızca maddi ihtiyaçlardan ibaret olmadığını görüyorum.

Elbette insanın yaşayabilmesi için yiyeceğe, suya, barınmaya ve güvenliğe ihtiyacı vardır. Ancak insanın hayatını anlamlı kılan şeylerin bunlarla sınırlı olmadığını düşünüyorum.

Çünkü insan yalnızca bedeniyle değil, kalbiyle, vicdanıyla ve düşünceleriyle de yaşayan bir varlıktır.

Bana göre insanı diğer canlılardan ayıran önemli özelliklerden biri, kendi varlığını sorgulayabilmesi ve hayatına anlam arayabilmesidir.

Ben insanın yaratılışının tesadüfi ve anlamsız olduğuna inanmıyorum. Allah'ın insanı bir hikmetle yarattığını, ona akıl, vicdan ve irade verdiğini düşünüyorum.

Bu nedenle insanın dünyadaki varlığını yalnızca yaşamak, çalışmak, kazanmak ve sonunda ölmekten ibaret görmüyorum.

İnsan, yaşadığı hayat boyunca iyilik yapabilmeli, başkalarının acılarını anlayabilmeli ve kendisine verilen ömrün değerini bilmelidir.

Kitapta beni etkileyen en önemli konulardan biri, insanın sevgi sayesinde ayakta kalabilmesiydi.

Sevgi bana göre yalnızca iki insan arasındaki duygusal bir yakınlık değildir. Bir annenin çocuğuna duyduğu şefkat, bir insanın hiç tanımadığı birine yardım etmesi, zor durumda olan birine uzatılan el ve karşılık beklemeden yapılan iyilik de sevginin farklı biçimleridir.

İnsan bazen sahip olduğu maddi imkânlarla değil, başka bir insanın kendisine gösterdiği merhametle hayata yeniden tutunabilir.

Bu düşünce, Tolstoy'un eserinde benim için çok anlamlı bir yer edindi.

Melek Mihail'in hikâyesi ise insanın kendi hayatı üzerindeki hâkimiyetinin ne kadar sınırlı olduğunu düşündürdü.

İnsan geleceğini planlayabilir, hayaller kurabilir ve yarın ne yapacağını belirlemeye çalışabilir. Ancak bütün bu planların gerçekleşeceğine dair kesin bir güvencesi yoktur.

Bugün sağlıklı olan bir insan yarın hastalanabilir. Büyük bir servete sahip olan biri her şeyini kaybedebilir. Uzun yıllar yaşayacağını düşünen bir insan, hayatın ne kadar kısa olabileceği gerçeğiyle karşılaşabilir.

Bu nedenle insanın geleceği bütünüyle kontrol edebileceği düşüncesini doğru bulmuyorum.

Ben Allah'ın kudretinin insanın bilgisi ve gücünün üzerinde olduğuna inanıyorum.

İnsan çok şey öğrenebilir, bilimsel keşifler yapabilir ve dünyayı değiştirecek gelişmelere imza atabilir. Fakat bütün bunlar, onun her şeyi bildiği veya her şeye hükmedebileceği anlamına gelmez.

Bence insanın büyüklüğü yalnızca sahip olduğu bilgiyle değil, bilmedikleri karşısında gösterebildiği tevazuyla da ölçülmelidir.

İnsan Neyle Yaşar? kitabı bana bu düşünceyi yeniden hatırlattı.

Eserde dikkatimi çeken bir başka konu da zenginlik ile mutluluk arasındaki ilişki oldu.

Günümüzde insanlar çoğu zaman başarıyı sahip oldukları parayla, evlerle, arabalarla veya toplumsal konumlarıyla ölçüyor.

Oysa bütün bu imkânlara sahip olup yine de huzursuz yaşayan insanlar bulunabiliyor.

Buna karşılık maddi açıdan sınırlı imkânlarla yaşayan fakat sevdikleriyle güçlü bağlar kurabilen, vicdanını koruyabilen ve hayatından anlam çıkarabilen insanlar da vardır.

Bu durum bana, zenginliğin yalnızca maddi varlıklarla ölçülemeyeceğini düşündürüyor.

Bence insanın gerçek zenginliği, sahip olduklarının miktarından çok, sahip olduklarını nasıl kullandığında ve başkalarının hayatına ne kattığında saklıdır.

Bir insanın çok parası olabilir. Ancak o parayı yalnızca kendi çıkarları için kullanıyorsa, başkalarının acılarına kayıtsız kalıyorsa ve merhamet duygusunu kaybetmişse onun gerçekten zengin olup olmadığını sorgularım.

Çünkü insanın vicdanını kaybetmesi, bana göre maddi kayıplardan çok daha ağır bir yoksulluktur.

Kitap boyunca üzerinde düşündüğüm meselelerden biri de ölüm gerçeğiydi.

İnsan hayatının sınırlı olduğunu bilmesine rağmen çoğu zaman hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayabiliyor.

Geleceğe dair planlar yaparken bugünün değerini unutabiliyor. Sahip olmak istediği şeylerin peşinden giderken elindekilerin kıymetini fark edemeyebiliyor.

Oysa ölüm, insanın sahip olduğu bütün maddi imkânların bir sınırı olduğunu hatırlatıyor.

Ben bu gerçeğin insanı umutsuzluğa sürüklemesi gerektiğini düşünmüyorum.

Aksine hayatın geçici oluşu, yaşadığımız her günün ne kadar değerli olduğunu anlamamıza yardımcı olabilir.

Çünkü insanın geride bırakabileceği en anlamlı mirasın yalnızca mal ve mülk olmadığını düşünüyorum.

Bir insanın yaptığı iyilikler, yetiştirdiği insanlar, paylaştığı bilgiler ve başkalarının kalbinde bıraktığı güzel hatıralar da onun hayatının anlamlı bir parçası olabilir.

Bu nedenle insanın yalnızca ne kadar yaşadığına değil, nasıl yaşadığına da önem verilmesi gerektiğine inanıyorum.

Tolstoy'un eserini okurken toplumların iyilik ve merhamet üzerine ne kadar düşünmesi gerektiğini de sorguladım.

Bir toplumda insanlar birbirlerinin acılarına kayıtsız kalıyorsa, yoksulluk karşısında duyarsızlaşıyorsa ve yalnızca kendi çıkarlarını düşünüyorsa o toplumun manevi açıdan önemli bir eksiklik yaşadığını düşünüyorum.

Çünkü toplumsal hayat yalnızca kanunlarla, ekonomik ilişkilerle veya kurumlarla ayakta kalmaz.

İnsanların birbirlerine duyduğu güven, yardımlaşma isteği ve adalet duygusu da toplumun temelini oluşturur.

Benim gözümde güçlü bir toplum, yalnızca zengin ve başarılı bireylerden oluşan bir toplum değildir.

Güçlü bir toplum, zayıf olanın ezilmediği, ihtiyaç sahibinin yalnız bırakılmadığı ve insanların birbirlerinin insanlık onuruna saygı gösterdiği bir toplumdur.

Merhametin olmadığı bir yerde güç bulunabilir, fakat gerçek anlamda insanlık gelişemez.

Bu kitap bana inancımla ilgili düşüncelerimi de yeniden değerlendirme fırsatı verdi.

Allah'a inanmanın yalnızca sözlerle ifade edilen bir bağlılık olmadığını düşünüyorum.

İnancın insanın davranışlarında, başkalarına karşı tutumunda, adalet anlayışında ve vicdanında da karşılık bulması gerektiğine inanıyorum.

Bir insanın Allah'ın yarattığı başka bir insana haksızlık yaparken kendisini manevi açıdan üstün görmesini doğru bulmuyorum.

Çünkü bana göre insanın manevi olgunluğu, yalnızca söyledikleriyle değil, yaptıklarıyla da anlaşılır.

Tolstoy'un anlattığı hikâyelerden çıkardığım en önemli düşüncelerden biri de buydu.

İnsan sevgiden söz ediyorsa sevmeyi, merhametten söz ediyorsa merhamet göstermeyi, iyilikten söz ediyorsa iyilik yapmayı da bilmelidir.

Aksi hâlde güzel sözler, hayatın içinde karşılığı bulunmayan düşüncelere dönüşebilir.

İnsan Neyle Yaşar? kitabını bitirdiğimde zihnimde yalnızca hikâyelerin olayları kalmadı.

İnsanın ne kadar kırılgan olduğu, geleceği bütünüyle bilemediği, başkalarına ihtiyaç duyduğu ve hayatını anlamlı kılmak için yalnızca maddi kazanımlardan daha fazlasına yönelmesi gerektiği düşünceleri de benimle kaldı.

Benim için bu kitabın en önemli mesajı şudur: İnsan yalnızca ekmekle, parayla veya sahip olduğu güçle yaşamaz. İnsan sevgiyle, merhametle, umutla, vicdanla ve hayatına anlam veren değerlerle de yaşar.

Elbette maddi ihtiyaçların karşılanması gereklidir. Açlık ve yoksulluk içinde yaşayan insanlara yalnızca sevginin yeterli olduğunu söylemek doğru olmaz.

Ancak maddi ihtiyaçların karşılanması da insanın bütün manevi ihtiyaçlarının giderildiği anlamına gelmez.

Bence insanın hem bedensel hem de manevi ihtiyaçlarının önemsendiği bir hayat, daha anlamlı ve daha insani olabilir.

Bu eseri okuduktan sonra kendime şu soruyu sordum:

Bir gün bu dünyadan ayrıldığımda, geride yalnızca sahip olduğum şeyleri mi bırakacağım, yoksa insanların hayatına dokunan iyilikler ve güzel hatıralar da bırakabilecek miyim?

Ben ikinci ihtimalin çok daha değerli olduğuna inanıyorum.

Çünkü insanın dünyadaki varlığı sınırlı olabilir, fakat yaptığı bir iyiliğin başka insanların hayatında bıraktığı etki uzun yıllar devam edebilir.

İnsan Neyle Yaşar? benim için yalnızca okunup bitirilen bir eser olmadı.

İnsanın yaratılışını, Allah'ın hikmetini, sevginin gücünü ve merhametin değerini yeniden düşünmeme vesile olan bir kitap olarak hafızamda yer edindi.

Ve kitabı bitirdiğimde kendime verdiğim cevap şu oldu:

İnsan, hayatını sürdürebilmek için maddi imkânlara ihtiyaç duyar; fakat hayatını gerçekten anlamlı kılabilmek için sevgiye, merhamete, vicdana ve iyiliğe de ihtiyaç duyar.

Benim için insanı insan yapan en değerli özelliklerden bazıları da bunlardır.

621026_1761808127_LlZFY
Genç Werther'in Acıları
 

Yazar: Johann Wolfgang von Goethe

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Johann Wolfgang von Goethe'ninGenç Werther'in Acıları adlı romanı, aşkın ve insan duygularının ne kadar güçlü olabileceğini düşündürdü bana.

Werther'in Lotte'ye duyduğu aşk, yaşadığı yalnızlık ve çaresizlik beni etkiledi. Özellikle insanın bazen duygularıyla mantığı arasında sıkışıp kalabileceğini gördüm.

Bana göre sevmek çok güzel bir duygu olsa da insanın kendi hayatını ve mutluluğunu unutmaması gerekir. Çünkü aşk, insanı tüketmek yerine hayata bağlamalıdır.

Bu kitap bana sevginin, umudun ve insanın kendisine verdiği değerin önemini hatırlattı. Genç Werther'in Acıları, insanın iç dünyasını anlamamı sağlayan, düşündürücü bir eser olarak aklımda kaldı.

571982_8e4ab_1562842959
Görünmez Adam
 

Yazar: Herbert George Wells

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Bu kitabı okurken görünmez olmanın insana nasıl bir özgürlük vereceğini düşündüm. Griffin’in hikâyesi ilerledikçe, kimse tarafından görülmemenin ne kadar yalnızlaştırıcı olabileceğini de hissettim. Kitabı bitirdiğimde aklımda şu soru kaldı: Kimse beni görmese, yine de doğru olanı yapar mıydım?

https___1k-cdn.com_resimler_kitaplar_9414_0e26b_1553711443
Otomatik Portakal
 

Yazar: Anthony Burgess

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Anthony Burgess'ınOtomatik Portakal adlı romanı, okurken beni derinden düşündüren kitaplardan biri oldu. Özellikle insanın özgür iradesi, şiddet, devletin gücü ve iyilik ile kötülük arasındaki ilişki dikkatimi çekti.

Romanın başkahramanı Alex'in davranışlarını doğru bulmasam da ona uygulanan yöntemleri de sorguladım. Çünkü bir insanın kötülük yapmasını engellemek için özgür iradesinin elinden alınmasının doğru olup olmadığını düşündüm.

Bana göre insan, yaptığı seçimlerden sorumlu olmalıdır. Ancak bir insanı zorla iyi davranmaya mecbur bırakmak, onun gerçekten iyi bir insan olduğu anlamına gelmez.

Kitap bana devletin gücünün de sınırları olması gerektiğini hatırlattı. Devlet toplumu korumalı, suçla mücadele etmeli ve adaleti sağlamalıdır. Fakat bunları yaparken insanların temel haklarını ve özgürlüklerini yok saymamalıdır.

Romanı bitirdiğimde kendime şu soruyu sordum: Bir insanın iyiliği kendi iradesiyle seçmesi mi daha değerlidir, yoksa kötülük yapamayacak şekilde kontrol edilmesi mi?

Ben iyiliğin ancak özgür iradeyle seçildiğinde gerçek anlamını kazandığına inanıyorum.

Otomatik Portakal benim için yalnızca şiddeti anlatan bir roman olmadı. İnsan doğasını, özgürlüğün değerini ve adaletin sınırlarını sorgulamamı sağlayan, unutamayacağım bir eser oldu.

2586_Ferrarisini_Satan_Bilge-Robin_Sharma306
Ferrarisini Satan Bilge
 

Yazar: Robin Sharma

Kitap Hakkındaki Düşüncelerim
 

Hayatım boyunca okuduğum kitaplar arasında beni en çok etkileyen, zihnimde ve kalbimde unutulmaz bir yer edinen eserlerden biri Robin Sharma'nınFerrarisini Satan Bilge adlı kitabı oldu. Hatta bu kitabın benim için diğerlerinden farklı bir anlam taşıdığını söyleyebilirim. Çünkü bazı kitapları okur, bitirir ve kitaplığımıza kaldırırız. Bazı kitaplar ise son sayfasını çevirdikten sonra bile içimizde yaşamaya devam eder. Benim içinFerrarisini Satan Bilge tam olarak böyle bir kitap.

Bu eseri okurken yalnızca Julian Mantle'ın hikâyesini takip etmedim. Aynı zamanda kendi hayatımı, düşüncelerimi, beklentilerimi ve geleceğe dair hayallerimi de sorguladım.

İnsan neden yaşar? Başarı dediğimiz şey gerçekten nedir? Para, makam, güç ve toplumun bize sunduğu imkânlar insanı ne kadar mutlu edebilir? Her şeye sahip görünen bir insan, kendi içinde neden büyük bir boşluk hissedebilir?

Kitap boyunca zihnimde dolaşan sorulardan bazıları bunlardı.

Julian Mantle'ın sahip olduğu maddi imkânlara rağmen hayatında köklü bir değişime ihtiyaç duyması beni derinden düşündürdü. Çünkü insan bazen dışarıdan bakıldığında başarılı bir hayat sürerken kendi iç dünyasında kaybolmuş olabilir.

Bence insanın en büyük yanılgılarından biri, mutluluğu sürekli gelecekte ulaşacağı bir noktada aramasıdır. Daha fazla para kazandığında, daha yüksek bir makama geldiğinde veya istediği her şeye sahip olduğunda mutlu olacağını düşünür. Oysa bütün bunlara ulaşırken zamanını, sağlığını, sevdiklerini ve kendi iç huzurunu kaybedebilir.

Ferrarisini Satan Bilge bana, sahip olduklarımızla kim olduğumuzun aynı şey olmadığını düşündürdü.

Bir insanın değeri kullandığı arabayla, yaşadığı evle veya toplumdaki konumuyla ölçülemez. Benim gözümde insanı değerli kılan; düşünceleri, vicdanı, karakteri, başkalarının hayatına kattıkları ve geride bıraktığı güzel izlerdir.

Kitabın beni etkileyen bir diğer yönü ise insanın değişebilme gücü oldu.

Hayatımızın belirli dönemlerinde verdiğimiz kararların, alışkanlıklarımızın ve düşüncelerimizin bizi sonsuza kadar aynı insan olarak kalmaya mahkûm etmediğine inanıyorum. İnsan isterse kendisini yeniden tanıyabilir, hatalarını görebilir ve hayatına farklı bir yön verebilir.

Ancak değişim yalnızca istemekle gerçekleşmez. Sabır, irade, disiplin ve insanın kendisiyle yüzleşebilme cesareti gerekir.

Bu noktada kitap bana önemli bir gerçeği hatırlattı: İnsan bazen karşısındaki dünyayı değiştirmeye çalışırken kendi iç dünyasını ihmal edebilir.

Oysa düşüncelerini yönetemeyen, korkularıyla yüzleşemeyen ve kendi hayatına yön veremeyen bir insanın dışarıdaki başarıları da eksik kalabilir.

Ben hayatta büyük hedeflere sahip olmanın yanlış olduğunu düşünmüyorum. Aksine insanın hayal kurması, çalışması, üretmesi ve kendisini geliştirmesi gerektiğine inanıyorum. Fakat bütün bunları yaparken neden yola çıktığını unutmaması gerektiğini de düşünüyorum.

Çünkü insanın yalnızca başarılı olması yetmez. Başarısının neye hizmet ettiğini de bilmesi gerekir.

Bu kitabın bana düşündürdüğü en önemli meselelerden biri de zamanın değeriydi.

İnsan kaybettiği parasını yeniden kazanabilir. Kaybettiği bazı fırsatların yerine yenilerini koyabilir. Fakat geride bıraktığı bir günü, yaşanmamış bir anı veya sevdikleriyle geçiremediği zamanı geri getiremez.

Bu nedenle hayatı yalnızca geleceğe hazırlanarak tüketmenin doğru olmadığını düşünüyorum. İnsan yarınlarını inşa ederken bugün yaşadığını da unutmamalıdır.

Kitapta ele alınan iç huzur meselesi de benim için ayrı bir anlam taşıyor.

Bazen insanın en büyük mücadelesi başkalarıyla değil, kendi zihninde verdiği mücadeledir. Geçmişin hatıraları, geleceğin belirsizlikleri, gerçekleşmeyen hayaller ve insanın kendi kendisine yüklediği sorumluluklar zaman zaman ağır gelebilir.

Böyle anlarda insanın kendisini dinlemeye, düşüncelerini anlamaya ve hayatındaki gerçek öncelikleri yeniden belirlemeye ihtiyacı olabilir.

Ben huzurun hiçbir sorun yaşamamak anlamına gelmediğine inanıyorum. Huzur, hayatın bütün zorluklarına rağmen insanın kendi değerlerini kaybetmeden yaşayabilmesidir.

Ferrarisini Satan Bilge benim için yalnızca kişisel gelişim üzerine yazılmış bir eser değil. Aynı zamanda insanın kendisine sormaktan kaçındığı sorularla yüzleşmesine yardımcı olan bir düşünce yolculuğu.

Bu kitabın her düşüncesini tartışmasız bir doğru olarak kabul etmek gerektiğini düşünmüyorum. Her insanın hayat şartları, imkânları ve karşılaştığı zorluklar farklıdır. Herkesin yaşamını değiştirme fırsatı aynı ölçüde olmayabilir. Ancak insanın kendi hayatını sorgulaması ve elinden geldiğince daha anlamlı bir yaşam kurmaya çalışması, bana göre her koşulda değerlidir.

Bu kitabın bende bıraktığı en büyük düşünce şu oldu: İnsan dünyada pek çok şeye sahip olabilir; fakat kendisini kaybetmişse sahip olduklarının anlamını da yitirebilir. Asıl mesele, hayatı kazanırken insanın kendi hayatını kaybetmemesidir.

Bugün geriye dönüp baktığımda Ferrarisini Satan Bilge kitabını neden unutamadığımı daha iyi anlıyorum.

Çünkü bu kitap bana yalnızca nasıl başarılı olunabileceğini değil, başarının ötesinde nasıl bir insan olmak istediğimi de düşündürdü.

Hayatın sonunda ne kadar para kazandığımızdan, hangi makamlara ulaştığımızdan veya kaç insanın bizi tanıdığından daha önemli bir soru olduğuna inanıyorum:

Yaşadığımız hayatın hakkını verebildik mi?

Benim için bu kitabın asıl değeri, işte bu soruyu zihnimde canlı tutmasıdır.

Belki de bu yüzden Ferrarisini Satan Bilge, yalnızca okuduğum bir kitap olarak kalmadı. Hayata bakış açımı etkileyen, zaman zaman kendimi sorgulamama neden olan ve unutamadığım eserlerden biri hâline geldi.

Çünkü bazı kitaplar bize yalnızca bir hikâye anlatır. Bazıları ise kendi hayatımızın hikâyesini yeniden düşünmemizi sağlar.

Ferrarisini Satan Bilge benim için yalnızca okuyup bitirdiğim bir kitap olmadı. Hayata bakış açımı değiştiren, kendimi ve yaşadığım dünyayı sorgulamamı sağlayan, yıllar geçse de unutamayacağım bir eser olarak hafızamda yer edindi.

Belki bir gün okuduğum pek çok kitabın ayrıntılarını unutacağım. Ancak Ferrarisini Satan Bilge kitabının bende bıraktığı düşünceleri ve hissettirdiklerini unutacağımı sanmıyorum.

Yazan: Volkan Büyükkasim