Bazen insan öyle bir rüya görür ki uyandığında bile etkisinden uzun süre kurtulamaz. Gözlerini açar, kendisini yeniden yaşadığı dünyanın içinde bulur ama kalbi hâlâ rüyada gördüğü manzaranın önünde duruyordur. Bazı görüntüler vardır ki yalnızca gözlere değil, insanın ruhuna da dokunur. Benim gördüğüm rüya da işte böyle bir rüyaydı.

Rüyamda Anıtkabir'i gördüm. Fakat sıradan bir manzaranın içinde değildi. Anıtkabir, kocaman ve ışıl ışıl bir dolunayın içerisindeydi. Sanki gökyüzü, bütün güzelliğini tek bir noktada toplamış ve o muhteşem manzarayı insanlığın gözleri önüne sermişti. Dolunayın çevresinde karanlık gökyüzü uzanırken, ayın içindeki Anıtkabir bütün ihtişamıyla kendisini gösteriyordu.

Anıtkabir'in etrafında ağaçlar vardı. Ağaçların görüntüsü, o manzaraya ayrı bir huzur katıyordu. Her şey öylesine sessiz, öylesine anlamlı ve öylesine güzeldi ki insanın o anı bozmaya gönlü razı olmazdı. Sanki zaman durmuş, dünya bir anlığına bütün gürültüsünü geride bırakmıştı. Geriye yalnızca gökyüzü, dolunay, ağaçlar ve Anıtkabir kalmıştı.

Ve Türk bayrağı…

Dolunayın içinde, Anıtkabir'in yanında Türk bayrağını görmek beni derinden etkiliyordu. Kırmızı rengin karanlık gökyüzündeki varlığını, bayrağın taşıdığı anlamı ve o manzaranın bütünlüğünü düşündükçe içimde tarif etmesi güç bir duygu oluşuyordu. O bayrak benim için yalnızca bir kumaş parçası değildi. Bir milletin geçmişiydi, mücadelesiydi, sevinciydi, acısıydı. Bazen bir insanın anlatmak için kelimeler aradığı, fakat hiçbir kelimenin tam olarak karşılayamadığı duyguların sembolüydü.

Başımı yukarı kaldırıp o manzaraya bakıyordum. İçimden geçenleri anlatmak kolay değildi. Tüylerim diken diken oluyordu. Sanki gördüğüm şey yalnızca gözlerimin önündeki bir görüntü değil, kalbimin derinliklerine kadar ulaşan bir histi. İçimde büyük bir mutluluk vardı. Öyle sıradan, gelip geçici bir mutluluk değildi bu. İnsan bazen nedenini tam olarak açıklayamadığı bir güzellik karşısında kendisini çok küçük hisseder ama aynı zamanda o güzelliğin bir parçası olduğu için büyük bir gurur duyar. Ben de rüyamda tam olarak böyle hissediyordum.

Bir yandan mutluydum, bir yandan da hüzünlüydüm.

Çünkü o muhteşem manzaranın karşısında bulunmak istiyordum. Anıtkabir'in önünde durmak, başımı kaldırıp gökyüzüne bakmak, ağaçların arasında yürümek ve Türk bayrağını kendi gözlerimle görmek istiyordum. Rüyamda gördüğüm güzelliğin içinde olmak, yalnızca uzaktan seyretmekle yetinmemek istiyordum.

Ama bir yandan da orada olamamanın üzüntüsünü hissediyordum.

İnsanın bazen kalbinin gitmek istediği bir yer vardır. Henüz oraya ulaşmamış olsa bile o yer, zihninde ve hayallerinde özel bir anlam taşır. Orada bulunmayı düşünmek bile insanın içinde farklı duygular uyandırır. Benim için rüyamdaki Anıtkabir de böyle bir yerdi. Ona yukarıdan bakarken duyduğum mutluluğun yanında, o manzaraya gerçekten ulaşamamanın verdiği bir eksiklik hissi vardı.

Sanki kalbim bana, “Keşke orada olsaydım.” diyordu.

O anın içinde bulunmak, o güzelliği yalnızca bir rüya olarak değil, gerçek bir hatıra olarak yaşamak istiyordum. Belki de beni en çok etkileyen şey buydu: Bir manzarayı görmekten çok, onun içinde olmayı arzulamak.

Anıtkabir benim gözümde yalnızca bir yapıdan ibaret değil. Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunu, Mustafa Kemal Atatürk'ün mücadelesini ve bir milletin kendi geleceğini belirleme iradesini hatırlatan tarihî bir mekân. Orada geçmişin izleri, bugünün sorumlulukları ve geleceğe dair umutlar bir araya geliyor. İnsan orayı düşündüğünde yalnızca taşları, sütunları ve mimari güzelliği görmüyor; aynı zamanda bir milletin hafızasını da düşünüyor.

Belki de bu nedenle rüyamdaki manzara beni bu kadar derinden etkiledi.

Anıtkabir'in dolunayın içine yerleşmiş olması, zihnimde tarifsiz bir güzellik oluşturuyordu. Dolunayın ışığı, gecenin karanlığında her şeyi farklı gösterir. Karanlık, güzelliği ortadan kaldırmak yerine bazen onu daha belirgin hâle getirir. Benim rüyamda da gece ile ışık, tarih ile duygu, gurur ile özlem aynı manzarada buluşmuş gibiydi.

Bir tarafta gökyüzünün sonsuzluğu, diğer tarafta bir milletin tarihine tanıklık eden Anıtkabir vardı. Çevresindeki ağaçlar bu görüntüye huzur katarken Türk bayrağı bütün manzaraya ayrı bir anlam kazandırıyordu. Sanki her ayrıntı, zihnimde tek bir görüntünün parçası hâline gelmişti.

Ben ise başımı kaldırmış, gözlerimi o manzaradan ayıramıyordum.

Tüylerimin diken diken oluşunu hâlâ düşündüğümde, o an hissettiğim duygunun ne kadar güçlü olduğunu anlıyorum. İnsan bazen bir şarkı dinlerken, bir bayrağı dalgalanırken görürken, bir tarihî mekânın önünde dururken ya da geçmişini hatırlarken aynı hissi yaşayabilir. Çünkü bazı duygular yalnızca akılla açıklanmaz. İnsan onları kalbiyle hisseder.

Rüyamın bana ne anlatmak istediğini kesin olarak bilemem. Her rüyanın mutlaka bir işaret taşıdığını ya da gelecekte yaşanacak bir olayın habercisi olduğunu söylemek doğru olmaz. Ancak bazen rüyalar, içimizde yer etmiş düşünceleri, özlemleri ve güçlü duyguları olağanüstü görüntülerle bir araya getirebilir. Belki de benim rüyam, Anıtkabir'e duyduğum ilgiyi, Türk bayrağının bende uyandırdığı hisleri ve orada bulunma arzusunu böyle bir manzarada buluşturdu.

Fakat sebebi ne olursa olsun, hissettiklerim benim için gerçekti.

O mutluluk gerçekti. Tüylerimi diken diken eden heyecan gerçekti. Ve o manzaranın içinde bulunamamanın verdiği hüzün de gerçekti.

İnsan bazen hiç yaşamadığı bir anı bile özleyebilir. Henüz içinde bulunmadığı bir yerin hayalini kurabilir. Bir görüntüye bakıp kendisini oraya ait hissedebilir. Belki de özlem dediğimiz şey, yalnızca geçmişte bıraktıklarımızla ilgili değildir; bazen henüz yaşamadığımız güzelliklere duyduğumuz istektir.

Benim rüyamda yaşadığım duygu da biraz böyleydi. Anıtkabir'i dolunayın içinde görüyordum ama aynı zamanda o manzaranın bir parçası olmayı istiyordum. Sadece seyretmek değil, orada durmak, o anı yaşamak ve kalbimde oluşan duyguyu gerçek dünyada da hissetmek istiyordum.

Belki bir gün gerçekten Anıtkabir'in önünde duracağım. Başımı kaldırıp gökyüzüne bakacağım. Etrafımdaki ağaçları seyredecek, Türk bayrağını görecek ve o anın içinde sessizce düşüneceğim. Belki o gün gökyüzünde dolunay olmayacak. Belki rüyamdaki manzaranın aynısını hiçbir zaman göremeyeceğim. Ama yine de orada bulunmak, o tarihî mekânın atmosferini hissetmek benim için çok özel olacak.

Çünkü bazen bir yere gitmek, yalnızca bir yeri görmek değildir. Bazen insan bir yere ulaşarak kendi içindeki bir özleme de yaklaşır.

Rüyamda Anıtkabir'i dolunayın içinde gördüm. Ağaçlar etrafını sarıyordu. Türk bayrağı o muhteşem görüntünün içinde yer alıyordu. Ben başımı yukarı kaldırmış, hayranlıkla bakıyordum. İçim sevinçle doluyor, tüylerim diken diken oluyor, fakat aynı anda orada olamamanın hüznünü yaşıyordum.

Uyandığımda belki o manzara artık gözlerimin önünde değildi. Ama hissettirdikleri benimle kaldı.

Şimdi düşündüğümde, o rüyanın en unutulmaz tarafının yalnızca dolunayın içindeki Anıtkabir olmadığını anlıyorum. Asıl unutulmaz olan, o manzaraya bakarken içimde oluşan duyguydu. Bir görüntünün insana hem mutluluk hem özlem yaşatabilmesiydi.

Bazen bir rüya, gözlerimizin önüne yalnızca güzel bir manzara getirmez; kalbimizde zaten var olan duyguları da görünür hâle getirir.

Benim rüyamda dolunayın içinde bir Anıtkabir, onun yanında bir Türk bayrağı ve etrafında ağaçlar vardı. Gökyüzüne bakarken hissettiğim gururu, mutluluğu ve hüznü kelimelerle anlatmak zor olsa da o anın bende bıraktığı iz çok derindi.

Belki de bazı rüyalar, uyandığımızda sona ermez. Gözlerimizi açarız ama içimizdeki görüntü yaşamaya devam eder.

Benim rüyam da öyleydi.

Dolunayın içinde Anıtkabir'i gördüm. Başımı kaldırdım, tüylerim diken diken oldu. Mutluydum; ama orada değildim. Belki de en çok bu yüzden üzüldüm. Çünkü bazı manzaralar yalnızca görülmek değil, yaşanmak ister.

-Volkan BÜYÜKKASİM