Bazı acılar vardır, insanın hayatından bir parça koparır.
Bazı acılar ise yalnızca bir insanı değil, insanın dünyaya bakışını da değiştirir.

6 Şubat…

Takvimde yalnızca bir tarih değil artık.
Bizim için kaybettiklerimizin isimleriyle, yüzleriyle, yarım kalan cümleleriyle ve hiç gerçekleşemeyecek hayalleriyle dolu bir gün.

O gece binlerce insan hayatını kaybetti.
Kimi annesini kaybetti, kimi babasını… Kimi kardeşini, kimi arkadaşını, kimi sevdiğini…

Ve bazı insanlar, sevdiklerinin ardından hayatlarına devam etmek zorunda kaldı.

“Devam etmek” denilen şey bazen dışarıdan göründüğü kadar kolay değildir.

İnsan sabah uyanır.
İnsanlar işe gider.
Sokaklar kalabalıklaşır.
Hayat devam eder.

Ama insanın içinde bir yer vardır ki orada zaman durmuştur.

Ben de bazen o yerde kalıyorum.

6 Şubat’ta kaybettiğimiz canları düşündüğümde, “Keşke ben de gitseydim.” dediğim zamanlar oluyor.

Çünkü insan bazen ölümden çok, yaşamanın ağırlığından yoruluyor.

Kaybettiklerini düşünüyorsun.

Onların artık olmayışını…

Bir daha konuşamayacak olmayı…

Bir daha göremeyecek olmayı…

Bir daha “Nasılsın?” diyemeyecek olmayı…

Ve insanın içine tarifsiz bir boşluk yerleşiyor.

Fakat sonra geride kalanları düşünüyorum.

Beni seven insanları…

Benim için üzülecek insanları…

Bir gün kapıyı açıp beni göremediğinde eksikliğimi hissedecek olanları…

Ve anlıyorum ki insan yalnızca kendisi için yaşamıyor.

Bazen hayat, insanın kendi isteğinden daha büyük bir sorumluluğa dönüşüyor.

Belki de yaşamak, her zaman mutlu olmak anlamına gelmiyor.

Bazen yaşamak; acıya rağmen sabah yeniden uyanmak demek.

Bazen yaşamak; kaybettiklerinin hatırasını yanında taşımak demek.

Bazen yaşamak; “Ben hâlâ buradayım.” diyebilmek demek.

6 Şubat'ta hayatını kaybedenlerin yerine yaşayamayız.

Onları geri getiremeyiz.

Yarım kalan hayatlarını tamamlayamayız.

Ama onları unutmayabiliriz.

İsimlerini yaşatabiliriz.

Hikâyelerini anlatabiliriz.

Onların yaşayamadığı günleri, onların hatırasına sahip çıkarak yaşayabiliriz.

Belki de geride kalmanın anlamı biraz budur.

Hayatta kalmak sadece bir tesadüf değildir.

Bazen bir emanet gibidir.

Kaybettiklerimizin ardından taşıdığımız görünmez bir emanet…

Bu yüzden bugün içimde büyük bir özlem varsa da hayatla aramdaki bağı tamamen koparmak istemiyorum.

Çünkü biliyorum ki beni seven insanların da bir kalbi var.

Ben gidersem onların içinde yeni bir yara açılır.

Ve ben, kendi acımın başka insanların acısına dönüşmesini istemiyorum.

6 Şubat bize hayatın ne kadar kırılgan olduğunu öğretti.

Bir gecede şehirler değişti.

Bir gecede binlerce ev sessizleşti.

Bir gecede binlerce insanın hayatı ikiye bölündü:

Depremden önce…

Depremden sonra…

Biz artık aynı insanlar değiliz.

Bazılarımız eskisi kadar kolay gülemiyor.

Bazılarımız kalabalıkların içinde bile kendisini yalnız hissediyor.

Bazılarımız hâlâ geceleri geçmişe dönüyor.

Bazılarımız bir ismi duyduğunda susuyor.

Bazılarımız ise kaybettiklerinin öldüğüne hâlâ inanmak istemiyor.

Ama bütün bunlara rağmen hayat devam ediyor.

Belki de bizim görevimiz, hayatın devam etmesine izin vermek.

Acımızı inkâr etmeden…

Özlemimizi saklamadan…

Gözyaşımızdan utanmadan…

Ama yine de yaşamaya devam ederek.

Çünkü bazı insanlar bu dünyadan erken ayrıldı.

Biz ise hâlâ buradayız.

Onların adına bir gün daha yaşayabiliriz.

Bir iyilik yapabiliriz.

Bir insana sarılabiliriz.

Bir çocuğun yüzünü güldürebiliriz.

Bir annenin elini tutabiliriz.

Bir babanın yükünü hafifletebiliriz.

Ve belki bir gün, içimizdeki bu büyük acının yanında küçük de olsa bir umut büyütebiliriz.

Ben 6 Şubat'ı unutmayacağım.

Kaybettiklerimizi unutmayacağım.

Onların isimlerini, yüzlerini, hikâyelerini unutmayacağım.

Ama onların ardından kendimi de tamamen kaybetmek istemiyorum.

Çünkü geride kalanların da bir hikâyesi var.

Ve belki benim hikâyem henüz bitmedi.

Belki önümde hâlâ yaşayacağım günler, söyleyeceğim sözler, yazacağım yazılar ve dokunacağım hayatlar var.

Bu yüzden bugün kendime bir söz vermek istiyorum:

Gidenleri unutmayacağım ama onların ardından yaşamaktan da vazgeçmeyeceğim.

Çünkü bazı insanlar toprağın altında değil, bizim hatıralarımızda yaşamaya devam eder.

Ve belki de onları yaşatmanın en güzel yolu, kendi hayatımıza devam ederken onları kalbimizde taşımaktır.

6 Şubat'ın ardından kalan herkese…

Acımız büyük.

Özlemimiz tarifsiz.

Ama hâlâ buradayız.

Ve hâlâ birbirimize ihtiyacımız var.

Unutmayacağız.
Unutturmayacağız.
Ve yaşadığımız her günü, kaybettiklerimizin hatırasına bir emanet gibi taşıyacağız.

-Volkan BÜYÜKKASİM