Herkes konuşuyor ama kimse duymuyor.
Herkes biliyor ama kimse sorumluluk almıyor.
Herkes şikâyetçi ama herkes yerinde duruyor.

Ve sonra o tanıdık soru düşüyor cümlelerin arasına:
Nasıl olacak böyle?

Bu soru artık bir itiraz değil.
Bir hayret değil.
Bir çığlık hiç değil.

Bu soru, yorgun bir kabullenişin cümleye dönüşmüş hâli.

Ekonomi, rakamlarla değil sabır çağrılarıyla anlatılıyor.
Adalet, kararlarla değil açıklamalarla oyalanıyor.
Siyaset, çözüm üretmek yerine gündem değiştiriyor. Gürültü artıyor, anlam azalıyor. Herkes haklı ama kimse sorumlu değil.

Bir ülkede kriz olur, bu doğaldır.
Ama bir ülkede kriz kalıcı hâle gelmişse, orada artık yönetim sorunu vardır.

Asıl kırılma noktası da burada başlıyor. Çünkü insanlar sorunların varlığına değil, çözümsüzlüğün sürekliliğine alışıyor. Alışmak ise itirazın sessizce terk edilmesidir. Kimse yüksek sesle sormuyor artık. Sorular içe çekiliyor, tepkiler erteleniyor.

“Böyle gelmiş, böyle gider” cümlesi, umutsuzluğun resmî dili oluyor.

Oysa hiçbir düzen, sorgulanmadan ayakta kalmaz.
Hiçbir yanlış, konuşulmadan düzelmez.
Hiçbir gelecek, bugünü erteleyerek kurulmaz.

Toplum yoruldukça siyaset rahatlıyor.
Siyaset rahatladıkça sorumluluk buharlaşıyor.
Sorumluluk kayboldukça da bedel, hep aynı kesimin omzuna yükleniyor.

Ve herkes aynı anda aynı soruyu soruyor ama kimse cevabı aramıyor:
Nasıl olacak böyle?

Belki de mesele, “nasıl” sorusunda değil.
Belki de asıl sorun, “kim” sorusunun sorulmamasında.

Kim hesap verecek?
Kim yanlışın altına imza atacak?
Kim bedel ödeyecek?

Bu sorular sorulmadıkça, “nasıl” sorusu sadece bir iç çekiş olarak kalır.

Çünkü gerçek değişim, temenniyle değil iradeyle olur.
Ve irade, kalabalık cümlelerde değil, net duruşlarda ortaya çıkar.

Şimdi yeniden sormak gerekiyor. Bu kez daha yüksek sesle, daha az kabullenerek:
Nasıl olacak böyle?
Yoksa asıl soru şu mu:
Biz böyle olmasına ne zamana kadar sessiz kalacağız?

Volkan BÜYÜKKASİM