Bir şey sürekli tekrarlandığında, adı değişiyor.
Önce “istisna” deniyor, sonra “alışkanlık”, en sonunda da “normal”.

Normal mi peki?

Sokakta bağırmanın, ekranda hakaretin, siyasette gerilimin olağanlaşması…
İnsanların şaşırmamayı öğrenmesi…
Yanlışların açıklanmak yerine geçiştirilmesi…
Sessizliğin, itirazdan daha güvenli hâle gelmesi…

Bunların hangisi normal?

“Her yerde böyle”, “dünya da böyle”, “başka ülkelerde de oluyor” denilerek her şey sıradanlaştırılıyor. Oysa bir şeyin yaygın olması, onu doğru yapmaz. Sadece daha görünmez kılar.

Asıl sorun da burada başlıyor.
Normalleştirilen her yanlış, bir sonrakine zemin hazırlar.
Bugün konuşulmayan, yarın savunulur.
Bugün savunulan, ertesi gün talep edilir.

Toplumlar bir anda bozulmaz.
Yavaş yavaş alıştırılır.

Önce sesler yükselir.
Sonra kelimeler sertleşir.

En sonunda kimse “bu doğru mu?” diye sormaz hâle gelir.

İşte o an kritik noktadır.
Çünkü soru sorulmayan yerde, normal diye sunulan her şey tehlikelidir.

Belki de asıl normal olmayan şudur:
Bu kadar çok şeye alışmış olmamız.

Volkan BÜYÜKKASİM