Mustafa Kemal Atatürk, yalnızca bir dönemin lideri değildir. O, çökmekte olan bir düzenin içinden, yeni bir devlet fikrini çıkarabilmiş ender akıllardan biridir. Onu farklı kılan, kazandığı savaşlar kadar; savaştan sonra kurduğu cümleler, attığı adımlar ve bıraktığı zihinsel mirastır.

Atatürk’ün liderliği, rastlantıların değil; kararlılığın ürünüdür. İmparatorluğun yorgun mirası üzerinde, umutsuzlukla çevrili bir coğrafyada, önce “mümkün” kavramını yeniden tanımlamıştır. Herkesin kaybetmeyi kabullendiği bir anda, o kazanmayı değil; yeniden başlamayı seçmiştir.

Onun en büyük cesareti, silah tutan elinde değil; düşünen zihnindedir. Çünkü Atatürk, kurtuluşun yalnızca cephede değil, akılda ve eğitimde gerçekleşeceğini bilmiştir. Bu yüzden zaferi, sadece işgale karşı değil; cehalete, teslimiyete ve alışkanlıklara karşı da kazanmak istemiştir.

Atatürk’ün devrimleri, günü kurtarmak için değil; geleceği kurmak içindir. Kadını toplumun merkezine alması, eğitimi bir imtiyaz olmaktan çıkarıp hak hâline getirmesi, hukuku kişilere değil ilkelere bağlaması bu anlayışın sonucudur. Onun hedefi, itaat eden bir toplum değil; düşünen, sorgulayan ve sorumluluk alan bir millet yaratmaktır.

Bugün Atatürk’ü anlamak, sadece onu anmakla mümkün değildir. Onu anlamak; aklı rehber edinmek, bilimi yol arkadaşı yapmak ve zor zamanlarda bile yön duygusunu kaybetmemektir. Çünkü Atatürk, en çok karanlıkta yol gösterir.

O, bir hatıra değildir. Bir pusuladır. Ve pusulalar, yalnızca yönünü kaybedenler için değil; doğru yolda kalmak isteyenler için de gereklidir.

Volkan BÜYÜKKASİM