Bu söz bir tehdit değildir; bir vaattir. Hayatın kimseye torpil geçmeyen en sade adalet cümlesidir. Ne ekersen, zamanı geldiğinde tam olarak onu biçersin. Ne fazlasını ne eksiğini.

İnsan çoğu zaman sonucu konuşur ama başlangıcı unutmak ister. Başına geleni kader diye adlandırır, oysa çoğu kader kendi elleriyle toprağa attığı tohumdur. Söylenen bir söz, ertelenen bir sorumluluk, görmezden gelinen bir yanlış… Hepsi küçük birer tohum gibi görünür. Ama zamanla kök salar, büyür ve günü geldiğinde karşıya çıkar.

İyilik de böyledir, kötülük de.

Emek veren, sabreden, hakkını gözeten insan bazen “neden ben?” diye sorar. Çünkü iyi tohum hemen ürün vermez. Ama kötülük acelecidir; hızlı büyür, hızlı yayılır. Bu yüzden adalet gecikmiş gibi görünür. Oysa toprak hafızalıdır. Hiçbir şeyi unutmaz.

Toplumlar da bireyler gibi eker.
Liyakati eken güven biçer.
Sessizliği eken çürüme biçer.
Adaleti erteleyen, öfkeyi hasat eder.

Bugün yaşanan pek çok kriz, dün atılan tohumların sonucudur. Zamanında söylenmeyen sözlerin, alınmayan sorumlulukların, “şimdi sırası değil” denilerek ötelenen doğruların ürünüdür.

İnsan en çok burada yanılır:
Başkasının ektiğini kendi biçeceğini sanır.
Ya da kendi ektiğinin başkasını yakacağını…

Oysa biçilen herkes, bir yerlerde ekmiştir.

Bu sözün asıl ağırlığı de tam burada durur. Çünkü kaçış yoktur. Ne niyet saklanabilir ne iz silinebilir. Toprak sabırlıdır ama tarafsızdır. Kimseye kin tutmaz, kimseye kıyak geçmez.

Belki de bu yüzden insanın kendine sorması gereken en dürüst soru şudur:
Ben bugün ne ekiyorum?

Çünkü yarın, istemesem de onu biçeceğim.

Volkan BÜYÜKKASİM